راجع‌اند به آن ذات . و وجود عالم حقايق ، افعال او است . پس احتياج خود به خود نه از قبيل احتياج به غير باشد ؛ و به حقيقت آن را احتياج نخوانند . فقد علمت حكمة نشأة جسد « 347 » آدم أعنى صورته الظاهرة ، و قد علمت نشأة روح آدم أعنى صورته الباطنة فهو الحقّ « 348 » الخلق . و قد علمت نشأة رتبته و هى المجموع الّذى به استحقّ الخلافة . اين سخن سه جمله است : يكى آنكه - حكمت نشأة جسديّهء آدم كه صورت ظاهرهء او است « 349 » دانستى كه : آن ظهور احكام اسماء و صفات است در آن . دوم آنكه - حكمت نشئهء روحيّهء آدم كه صورت باطنهء او است معلوم كردى ؛ كه آن ربوبيّت در عالم كردن است و احكام خلافت را به امضاء رسانيدن است . و سوم - حكمت نشئهء رتبهء هيئت « 350 » مجموعيّهء آدم را بدانستى ؛ كه به آن مستحق خلافت گشته ؛ چرا كه : به نشأت روحانيّه از روى لطافت از حضرت حق بستاند ؛ و به نشأت جسمانيّة از راه مناسبت به خلق رساند . و دولت خلافت به [ اين ] هيئت مجموعيّه به اتمام مىرسد . اخبار از اين سه حكمت « 351 » در قرآن عظيم حكيم عليم به اين عبارت فرموده : « وَ لَوْ جَعَلْناهُ مَلَكاً لَجَعَلْناهُ رَجُلًا وَ لَلَبَسْنا عَلَيْهِمْ ما يَلْبِسُونَ » « 352 » . پس معلوم شد كه : مجانست ، خميرمايهء مؤانست است در تبليغ رسالت ؛ كه

--> ( 347 ) - ن : نشأة آدم ( عف ) . ( 348 ) - ن : الباطنة فهو الباطنة فهو الحق ( ك ) . ( 349 ) - ن : صورت ظاهرش ( ك ) صورت ظاهريه ( ش ) . ( 350 ) - ن : نشأة ربوبيت ( ت ) . ( 351 ) - ن : از اين سه مرتبه حكمت ( ك ) . ( 352 ) - ك ( س 6 - 9 ) و لو جعلناه - در قرآن چنين است : . . . لَلَبَسْنا عليه . .