بر آن استوار است واجب الاتباع و متابعت از شريعت مقدسهء اسلام موجب سعادت دارين و نشأتين يعنى دنيا و آخرتست و در نتيجهء متابعت و پيروى از قوانين و احكام و فرامين موجود در كتاب محكم و خطاب مبرم الهى نمىتوان با على درجهء مقام انساني رسيد و طريق راه بحقايق و بواطن قرآن عمل بظواهر و مدلولات خطابات اين كتاب عظيم است و از همين طريق أولياء محمديين باعلى درجه ولايت رسيدند و مادامىكه انسان در قالب بدن زندگى مىكند به تكاليف شرعيه مكلف است و تفوّه به اينكه عمل ظواهر كتاب و سنت اختصاص بعوام و غير واصلان دارد ، ملازم با انكار شريعت است . اسماعيليه در مقام تأويل احكام و فروع فقهيه و انحراف از ظاهر و تمايل به باطن مجعول از خود ساخته من حيث لا يشعر ، و يا من حيث يشعر در وادى ضلالت افتاده‌اند و در حقيقت أصل رسالت را انكار نموده‌اند . صاحب تأويل و يا نائل بمقام تأويل كسى را بايد دانست كه از عالم طبع و نفس و قلب و روح و سر ، گذشته باشد و بواسطهء اتصال بمقام غيب و ام الكتاب و خلاصى از تلوين و تسلّط بر شيطان نفس و رهائى از أنواع شرك خفى احاطه بدرجات و ظهور و بطون و حد و اتصال و با اشراف بمطلع كتاب وجود ، حافظ بين صورت و معنا باشد و گرنه با حفظ اصطلاحات مدونه از كتب أرباب عرفان كسى صاحب تأويل نمىشود ، همان‌طورىكه انغما در صورت و ظاهر موجب توقف روح و سبب عدم تأثير عبادات در باطن نفس مىشود و عبادت غير ملازم با سلوك و تصفيه