ركوع ، سنت آن است كه سمع الله لمن حمده از ركوع آغاز كند و مىگويد تا به قيام رسد و در قيام تمام كند كه ربنا لك الحمد ملا السماوات و ملا الارض و ما بينهما و ملا ما شئت من هى بعد . 75 - و در دوم ركعت نماز بامداد ، بعد از ركوع ، قنوت خواند . و بهترين و درست‌ترين اقوال در قنوت آن است كه امير المؤمنين حسين بن على - رضى الله عنهما - روايت مىكند : اللهم اهدنا فيمن هديت و عافنا فيمن عافيت و تولنا فيمن توليت و بارك لنا فيما اعطيت و قنا سر ما قضيت فانك تقضى و لا يقضى عليك انه لا يذل من واليت تباركت ربنا و تعاليت . و اگر تنها گزارد به لفظ واحد گويد . چنان كه اهدنى . . . الى آخره . 76 - و در وتر نيز مستحب آن است كه در ركعت آخر همين قنوت را بخواند . و به نزديك امام شافعى - رحمة الله عليه - در نيمهء آخر ماه رمضان قنوت در وتر خواندن سنت است . و در وقتى كه فتنه‌اى برخيزد هم خواندن قنوت در همهء نمازها سنت است . 77 - و چون از قيام به سجود خواهد رفتن ، تكبير از قيام آغاز كند و مد الله مىكشد تا در سجود تكبير تمام كند . و فرض سجود آن است كه پيشانى برهنه بر موضع سجود نهد و سر و گردن نرم دارد . چنان كه گرانى سر بر زمين رسد و به مقدار آنكه سبحان ربى الاعلى و بحمده تواند گفتن ، آرام گيرد . و تنكس 23 - در سجود واجب است . يعنى سر و گردن فروتر از همه پس دارد تا اگر سر و گردن و نيمهء پس در سجود يكسان باشد سجود درست نباشد بر قول درست‌تر . و اگر بر موى پيشانى و يا بر آستين و دامان خود يا بر آنچه مصلى متحرك شود و به برخاستن او برخيزد سجده كند روا نباشد ، و ليكن بر دامان غيرى روا باشد . 78 - و سنتهاى سجود آن است كه هر دو دست برهنه و هر دو زانو و هر ده انگشتان روى به قبله دارد و پيشانى برهنه بر زمين نهد و كف دستها برهنه در برابر گوش بر زمين نهد چنان كه سر انگشتان به سوى قبله باشد . و ذراعين از زمين بردارد و مرفقين از پهلوها جدا دارد و شكم از ران بلندتر