جوارح و بدن ترك مخالفات شرع است . پس هركس كه دعوى كند كه او را با خداى تعالى وقتى و حالى هست و در عالم ظاهر او را بر اين مدّعا گواه تقوا نباشد از او حذر بايد كردن ، و اگر از او خرق عادت نيز مشاهده كنى كه اظهار كرامات كند و تقوا ندارد التفات به دو مكن ، ليكن نظر كن كه در امتثال اوامر و نواهى چگونه است ، و مرد سالك بايد كه در سلوك نيز تقوا شعار خود سازد و تقواى در سلوك آنست كه نسبت با حق تعالى ادب رعايت كند . مثل آنكه اضافه حمد مطلق با حقّ مطلق كند و اضافهء ذمّ مطلق تارة با نفس و تارة با شيطان كند ، و اسناد قبايح با حق تعالى نكند از جهة ادب شرعى . بر تو باد كه با سالك به توحيد معارضه نكنى و با موحّد به سلوك مقابل نشوى و مرد دعوىدار اگرچه در دعوى صادق باشد دعوى كردن او از جملهء قبايح باشد ، زيرا كه دعوى متضمن كبر و عجب باشد و كبر در حقيقت از لوازم دعويست ، زيرا كه مدّعى اضافه چيزى با خود مىكند كه از آن او نيست همچو « 43 » ملك و فعل و قول و حال ، و گفتيم كه اگر مدّعى با وجود آنكه در دعوى خود صادق باشد دعوى قبيح باشد ، فكيف

--> ( 43 ) . در متن چاپ قبل همچنان‌كه ، و در روضات الجنان همچو آمده است .