و جلّ سلطانه بر مقتضاى : نَحْنُ قَسَمْنا بَيْنَهُمْ مَعِيشَتَهُمْ « 11 » راتبه رزق و روزى بر مملكت آذربايجان كه مهبط انوار معرفت و ايمان است حوالت فرمود ، پس طايعا و راغبا فرمان الهى را انقياد نمودم و عزيمة الرّجال بر سفر و ترحال مصمم گردانيدم . شعر : « رزقى تشتّت فى البلاد و انّما * اسعى لجمع شتاته و اطوف فكانّنى قلم باصبع كاتب * و كانّ رزقى بالبلاد حروف » « 12 » چون به مدينة الاسلام تبريز رسيدم الحق شهرى مروّح باصفا و خطّه‌اى معمور دلربا ديدم و علما و مشايخ را از علوم ظاهر و معارف باطن نور على نور - بلدة طيّبة و ربّ غفور . شعر . لقد جمعت فيها المحاسن كلّها * و احسنها الايمان و اليمن و الامن « 13 »

--> ( 11 ) . قسمتى از آيه 31 از سوره 43 ما روزى و معيشت آنها را در ميانشان قسمت كرديم . ( 12 ) . روزى من در شهرها پراكنده شده و من كوشش دارم كه آن پراكنده‌ها را گرد آورم و مىگردم ، گويا من خامه‌اى هستم در ميان انگشت نويسنده ، و روزى من در شهرها مانند حروف است . ( 13 ) . به راستى تمام نيكوئىها در شخص او گرد آمده كه بهترين آنها ايمان و فرخندگى و آسايش است .