كه متصدّى مناصب انبيا شوند و خود را از وارثان ايشان شمرند ، در علم و حكمت و حكم و رعايت مصالح خلايق ، و ايشان را اهليّت و استحقاق آن مناصب نباشد . ديگر فرمود قدّس اللّه سرّه : اى مولانا گاه باشد كه انواع را با انواع مؤانست باشد و آرزومند و خواهان يكديگر باشند ، و گاه باشد كه اصناف به اصناف ملتجى شوند از جهت ضعف نفوس ، و گاه باشد كه افراد از جماعات ننگ دارند ، بنا بر سبيل تغلّب رؤسا ، جماعت بر رعيت مستولى باشد . ديگر فرمود قدّس اللّه سرّه : هركه متصدّى منصبى از مناصب باشد ، اگر ظاهر منصب خود را چنان نگاه دارد كه ديگران بر باطن منصب او مطّلع نشوند ، او پيشوائى باشد مقدّم در ميان عوام خلايق ، و هركه باطن منصب خود را چنان محافظت كند كه باطن منصب او مخالف ظاهر او نباشد او مقتدائى مقدّم باشد در ميان خواصّ خلايق ، و هر كه او را معرفت حقايق اشيا حاصل شود چنان كه مىبايد ، هركه به دو پيوسته باشد حقّ او ادا كند از سر بصيرت و دانش و از اغراض مخالفان نترسد و نينديشد ، او رئيس رؤسا و مقدّم پيشوايان نوع انسان باشد . و اين مجموع مراتب عليّه