و هر كه بحقايق اشياء رسد و حقيقت همه چيز را از راه كشف و بيان ( كذا فى النسخ شايد : عيان ) دريابد و از علم الهى بهره‌مند و بانصيب گردد تا خدا بر وى ظاهر شود و خداى را بشناسد و كتاب الله و كلام الله را بداند و فرستادگان خداى را معلوم كند اين عقل اهل جبروت است و اين كس هر سيصد جزو تمام دارد و هر كه درين مقام بود علامت وى آن باشد كه با خلق خدا به صلح بود و هر يك را بجاى خود نيك داند و نيك بيند . فصل بدانكه بعضى گفته‌اند كه كمال آدمى آنست كه بمقام بلوغ رسد و حريت حاصل كند و بعضى گفته‌اند كه كمال آدمى آنست كه بمقام توحيد رسد و استقامتش باشد در توحيد . فصل در بيان ولايت بدانكه معنى ولايت نزديكى و دوستيست « 1 » و نزديكى و دوستى كه مقام قرب و محبت است يك مقامست و اگر چنانچه دو مقامند مقام محبت بعد از مقام قرب باشد كه محبت بىقرب امكان ندارد از جهت آنكه مراد از قرب معرفت است پس معرفت هر كه زياده بود محبت او زياده باشد . چون اين مقدمات معلوم كردى اكنون بدان كه هر كرا خداوند تعالى معرفت ذات و صفات خود بخشيد وى را بصفات و ذات خود آشنا گردانيد و او را بولايت خود برگزيد اگر چه معرفت ذات و صفات او مقدور بشر نيست اما به قدر آنكه مقدور بشر باشد آن را كه خواهد به معرفت ذات و صفات خود موصوف گرداند تا مقرب حضرت وى گردد نام او را در جريده اوليا ثبت گرداند تا به محبت و دوستى وى مخصوص گردد . « روى عن رسول الله صلى الله عليه و آله ان لله تعالى فى الارض

--> ( 1 ) - معنى ولى به نزديك اهل وحدت ( مجلس )