و له فيه آن را كه ز درياى تو گوهر بايست * همچون كونش نه پاى و نه سر بايست من خود بودم چنان كه بودم دلتنگ * ديوانگى عشق تو در مىبايست رسم الخط 1 - تفاوت گذاشتن بين دال و ذال : به اين ترتيب كه دال‌هايى را كه ما قبل آنها متحرك يا يكى از حروف عله ( واى ) است بنا برسم الخط قديم ذال نوشته است ، مثل آمذ بجاى آمد و بوذ بجاى بود . براى نمونه يك بيت از غزلى كه مصراع اول آن « دى پير من از كوى خرابات برآمد » مىباشد . در اينجا مىآوريم : بذ بوذ بذان بذكى بذين كوى فروشد * و اقبال بذان بوذكى شه‌مات برآمذ ( ص 53 س 10 ) 2 - يكسان نوشتن ب و پ و ج و چ و ز و ژ و ك و گ مثل : باى بجاى پاى و بس بجاى پس و بر بجاى پر و جو بجاى چو و جون بجاى چون و كوى بجاى گوى و كه كه بجاى گهگه و قس علىهذا . 3 - كلمات مركب غالبا جدا نوشته شده است . مثل : هم‌دم ، هم‌نفس ، ره‌بر ، رهزن ، راهرو ، بت‌كده ، بت‌خانه ، شراب‌خانه ، غم‌خواره ، گوشمال ، جان‌فزا ، جست و جوى و قس علىهذا . 4 - افعال مركب نيز به صورت جدا نوشته شده است . مثل : مىكنى ، مىبينى ، مىنشينى ، مىدار ، مىزايد ، مىماند و قس علىهذا . 5 - اضافه كردن با بر سر فعل ( بائى كه امروز زائده مىخوانند ) . مثل : ببين ، بمگذار ، بمانده ، ببينى ، بميرند ، و غيره . 6 - متصل نوشتن و چسبانيدن باى اضافه باسم .