ترجمه : قومى كه [ عزم و ] همّتشان در لقاى اوست * جان عود و دل چو مجمر و آذر بلاى اوست مطلوب در دو عالم مولاست اين گروه * زان آرزوى هر يك در دل هواى اوست 133 متن و من يعش عن ذكر الرّحمن نقيّض له شيطانا فهو له قرين 134 ، فالقلب عمال لا يفتر ، و النّفس يقظانة لا ترقد فإن كان العبد مستمعا الى اللّه تعالى . . . ترجمه هر كه از ذكر خداوند تعالى و از فرمان او اعراض نمايد ، ما ديو لعين را بر وى مسلّط گردانيم . پس بدان كه دل كارگزار است كه سستى نپذيرد ، نفس بيدار است نخسبد - و معلوم است كه دل دوست است و نفس دشمن ، و هر وقت كه دوست از جمال دوست برخوردار گردد سستى بر او راه نيابد ، و دشمن را در كمين چگونه خواب برد - اگر بنده از حضرت خداوند تعالى مستمع باشد برخوردار ابد گردد 135 . . . نسخه‌هاى موجود و نام كاتب و تاريخ استنساخ از اين ترجمه ، يك نسخه در آصفيهء حيدرآباد نگهدارى مىشود كه ابتدا اختصارا وسيلهء آقاى سخاوت ميرزا در مجلّهء فكر و نظر ( جولاى 1963 م ) معرفى شده و اين معرفى بعدا وسيلهء دكتر نذير احمد تكميل گرديده است . نسخهء دوّم ، كه متعلّق به كلكسيون اختصاصى آقاى ميكاش اكبرآبادى در آگرا بوده ، اكنون به دانشگاه عليگرهء هند منتقل شده است . اين نسخه در دو مجلّد ، جلد اول 174 صفحه و جلد دوم 185 صفحه ، به‌اندازهء 17 * 31 و هر صفحه 25 سطر ، به خط نسخ واضح است . انجام نسخه : تمّ المجلّد الاوّل المترجم من عوارف المعارف فى يوم السّبت بوقت الضّحى بخطّ العبد الضّعيف النّحيف الرّاجى الى رحمة اللّه العلّام دلشاد اقبال قوام فى التّاسع من ربيع الآخر » . و در پايان جلد دوم چنين آمده است : « تمّ الكتاب عن الانتساخ بخطّ العبد الضّعيف النّحيف الرّاجى الى رحمة اللّه العلّام المدعوّ دلشاد بن اقبال قوام بوقت الظّهر فى يوم الخميس السابع و العشرين من جمادى الأوّل سنة ثمان و خمسين و سبعمائة 136 .