و استطاعت مالى منحصر به تقويت نفس و شهوت است بنابراين استطاعت حالى قوىتر از استطاعت مالى است چه آنكه حال قوتى است از باقى در باقى بسوى باقى و مال نيروئى است از فانى در فانى به جانب فانى و مراد از باقى حق متعال است كه در واقع همانند منزلگاه و اطاقى انتظارى است كه پادشاهى براى واردان و زيارت‌كنندگان خويش تهيه ديده است و مراد از ( در باقى ) قلب و روح است به اين معنى نيروئى كه از جانب حقتعالى به ظهور مىآيد در منزلگاه حضرت او كه قلب و روح وارد مىگردد . در ذيل بيان مزبور به اين سؤال مىرسيم مگر نفس و شهوت هم بقا و پايدارى دارند كه آن دو را در عرض يكديگر و در نظام واحد قرار داده‌اى در پاسخ مىگوئيم هرگاه نفس قدم در اين راه بگذارد و مقصدش وصول به پيشگاه حضرت ربوبى منحصر بداند تزكيه‌اى نصيبش شده و چون از مقام تزكيه برخوردار گردد به مقام لوامگى مفتخر مىگردد و آنگاه كه از مرتبه لوامگى مستفيد گردد به ياد او اشتغال ورزد و به حكم الا بذكر اللّه تطمئن القلوب حال اطمينانى در آن پيدا شود و به هيئت قلب متجلى گردد . شهوت نيز همانند نفس حالات مختلفى به خود مىگيرد به اين معنى هرگاه شهوت از مقام فنا به بقا تنزل پيدا كند در وجهه قلبى به صورت شوق مجسم مىگردد و فرياد مىزند و اظهار تمايل و رغبت مىنمايد تا به حدى كه از سراچه قلب فرياد آن همانند شيهه