سخطك » . اين منزل فعل است . و « أعوذ بمعافاتك من عقوبتك » خاصّيّت فعل است . از فعل فنا شد ؛ در رؤيت صفت افتاد . از صفت به صفت فنا آورد ، تا در صفت فنا شد . ديگر از فنا در صفت با رؤيت صفت در ذات فانى شد . ديگر گفت « أعوذ بك منك » . چون از ذات فنا شد ، گفت « لا أحصى » . چون شيخ آمد در ذهاب ، ذهاب سكوت عظمتش در تنزيه پديد آمد ، بعد از گفتن كه « أنت كما أثنيت على نفسك » زيرا كه حقّ قديم جز قديم نداند . حدثان مرغ قفص فعل است ؛ دانه جز از خرمن مقادير نخورد . هم آشيان سيمرغ گردد ذباب ؛ نزد طوفان كبريا پشّهء كون چون نمايد ؟ نسج عنكبوت حدث در سدّ يأجوج قهر چون بماند ؟ 40 فصل فى مذمتى ( 139 ) اى حبّهء مزبلهء كاروانگاه مراكب افعال ! در پستى بمان ، تا عقاب عقاب غيرت ترا برگيرد ، و در حوصلهء صفت اندازد . قدم عدم گرداند ، آنگه « كُلُّ مَنْ عَلَيْها فانٍ » « 16 » برخواند . شرم ندارى كه در بحر وحدت بىكشتى وحدت توحيد را پستى كنى ؟ ( 140 ) روزى ابو يزيد از سر مستى گفت « من خيمهء خود را برابر عرش بزنم » . سخن انبساط است ، يافتن حلاوت وصل ، تأثير اتّحاد تعزّز ، تكبّر با جان در مشاهدهء ازليّت ، و مستى بر حسن

--> ( 16 ) سورهء 55 ( الرحمن ) آيهء 26