( 1199 ) آنچ مرا افتاد از اسم مبين گفتن اللّه است « 1 » ، و آن در هر ذرّه‌ئى پيداست ، در همه زبانها جاريست . غيب ازو شنود ، و او وصف ذات ازلى ابدى سرمدى است . ( 1200 ) آنچ خبر داد از سجود در وقت سحرگاه ، وقت نزول و ظهور تجلّى صفت است در عالم ، و آن وقت اختصاص برهان قهر سلطان قدم است « 6 » . سجود آنجا حقّ ربوبيّت است ، و خوش‌تر عيش در قربت . هر كه در آن ساعت در جبروت خضوع كند ، حقّ او را در ملكوت سيّد گرداند ، چنانچه مقصود آفرينش - محمّد عليه السّلام - خبر داد كه « ما عند اللّه بشىء افضل من السجود الخفىّ . » سجود معراج عارفانست ، و منهاج مريدان شهود عين است ، ظهور عزّ است ، درو كشف قدس است ، مغيّبات و مخاطبات در آن منزل است . حلاوت ذكر آنست ، و خلوت مونسان قربان عاشقان است و فداى مشتاقان . در سحرگاه هر كه سجود تقرّب كند ، از روى عبادت از ملك الهام شنود . هر كه بعشق و شوق سجود كند ، از حقّ صفات بيند ، و از قدم علم داند ، اشراف ملكوت بيند ، در بحر جبروت خوض كند ، از اصداف كرم لئالى حكم گزيند . اگر كنى ، بينى ؛ و اگر نبينى ، اين حديث دانى . آنگه گفت : راه‌پيماى است ، آنك اين ندانست ، خود رايست .

--> ( 1 ) گفتن اللّه است : و هو اسمه اللّه A ( 6 ) سجود . . . قدم است S : - M