483 فصل ( فى الرواية 24 للحلّاج ) ( 1201 ) روايت كند حسين « از آسمان و زمين ، ايشان هر دو از فطرت ، از قدرت ، از جلال قربت « 5 » ، از حقّ - جلّ جلاله - كه من با بندهء خويش‌ام چون جز من ياد نكند ، و در عظمت و قدرت و رأفت و رحمت من تفكّر كند . و من نزديك‌ام بمضطرّ ، چون مرا بخواند ، وى را اجابت كنم « 8 » ، مؤمن باشد « 9 » . و من با يتيم صغيرام ، چون مادر و پدرش بميرانم ، تا بزرگ شود . و من با ملكىام كه ياد كند عزّ و قدرت و جبروت و عظمت من . و من نزد دل محبّان خودم ، آنها كه ديده سوى من دارند ، و من نظر سوى ايشان دارم ؛ اطّلاع من و اقبال من سوى ايشانست ، چون استماع خويش سوى كلام ؟ ؟ ؟ دارند . » ( 1202 ) قال « 14 » : آسمان و زمين اينك ظاهرست - و اللّه اعلم - يا روح و قلب ، يا جبروت و ملكوت ، يا ربوبيّت و عبوديّت ، يا قدم و عدم . صحّت خاطرم « 16 » : اشارات به آسمان و زمين ظاهر كند ، زيرا كه ايشان هر دو موقع مخاطبت‌اند . حديث « إِنَّا عَرَضْنَا الْأَمانَةَ » « 17 » برخوان ، « فَما بَكَتْ عَلَيْهِمُ السَّماءُ وَ الْأَرْضُ » « 18 » . و نيز سيّد مشتاقان حضرت گويد

--> ( 5 ) از جلال قربت SM : عن الجلال القريب A ( 8 ) كنم M : - S ( 9 ) - * مؤمن باشد : أنا قريب من المضطر اذا دعانى مؤمنا بالاجابة A ( 14 ) قال S : مناجات M ( 16 ) خاطرم : خاطر SM و ما وقع لى من الصحة فى خاطرى هى السماء و الأرض بعينها A ( 17 ) إِنَّا عَرَضْنَا . . : سورهء 33 ( الاحزاب ) آيهء 72 ( 18 ) فَما بَكَتْ . . : سورهء 44 ( الدخان ) آيهء 28