برآمده است . گوئى كه از صفت شنيده است از نفس خويش با نفس خويش . گويد « يَوْمَ تَشْهَدُ عَلَيْهِمْ أَلْسِنَتُهُمْ وَ أَيْدِيهِمْ » « 2 » يمكن كه دو نور است از نور فعل كه در سمع و بصر آفريده است . ممكن كه بدين دو نور عقل قدسى و روح ملكى خواهد ، يا غيب كلّى ، يا نور غيب ، يا « كِراماً كاتِبِينَ » « 5 » . اين‌ها به منزلت نور سمع و بصرند . نبينى كه خواجهء دهر - عليه السّلام - اين دو وزير ممالك نبوّت را گفت « ابو بكر و عمر - رضى اللّه عنهما - انّهما بمنزلة السّمع و البصر . » ( 1196 ) محض بيان پيشم عقل قدسى نمايد « 8 » ، آنك از حقّ ابتدا صادر شد ، يعنى روح و عقل روايت كنند از قدم . بقدم معرفت قديم خواهد كه ازو ظاهر شد ؛ يا توحيد ، يا ايمان ، يا ظهور فعل ، يا نور قدم بعينه . ( 1197 ) آنچ مرا افتاد « 12 » ازين نور قدم ( است ) ، كه از غيب الغيب روايت كند . غيب آنجا نعت حقّ يا صفت « 13 » حقّ است ، يا ذات صفت ، يا ذات ذات . ( 1198 ) آنچ مرا افتاد ازين غيب ، علم حقّ است . علم قديم علم اسم اعظم شنيد ، يعنى اسم الجمع كه از ذات و صفات خبر دهد ، و اين اسم مبين است كه كون بذات قايم است .

--> ( 2 ) يَوْمَ تَشْهَدُ . . : سورهء 24 ( النور ) آيهء 24 ( 5 ) كِراماً كاتِبِينَ : سورهء 82 ( الانفطار ) آيهء 11 ، الملكين الحافظين A ( 8 ) نمايد : نماند SM ، محض ما بان لى من معناه انهما العقل القدسى الذى اول ما صدر من الحق A ( 12 ) آنچ مرا افتاد . . : ما وقع لى منها نور القدم A ( 13 ) يا صفت : وصف SM أو صفة A