به دروغ بازدادند . امّا چون قبول كرد « 1 » وى را صدور و اكابر مشايخ مثل ابو عبد اللّه خفيف و ابو العبّاس بن عطا و الشبلى و ابو القاسم - النصرآبادى ، و ابو العبّاس بن شريح از ائمّه ، خاك بر سر بازاريان و سالوسان . شيخ ابو عبد اللّه در مناقبش گويد كه حسين بن منصور عالم ربّانى بود ( او را ) ببغداد بباب الطّاق « 5 » بكشتند . گويند كه ابو العبّاس بن شريح رضا بكشتن او نداد و فتوى ننوشت . گفت : « من مىدانم كه او چه مىگويد . » چنين باشد عالمى كه از اسرار مكتوم جانش را خبرى باشد . دانست كه عاشق « 8 » درگاه اوست و سخنش وراى و راست . ( 73 ) زبان حسين در معرفت و توحيد و افراد قدم از حدوث در حقيقت معروف بود . شنيدم كه هزار تصنيف كرد . اهل حسد همه را بسوختند و بدريدند . اشعار مليحش بالفاظ شريف در همه آفاق مشهور است . در مقام ادب به شرفى عظيم بود . بركت « 13 » بر حيات و مماتش باد ! چنين گويند كه صحبت جنيد و نورى و عمر و مكّى و بويطى يافته بود . در مقام مناجات گفتى « الهى ! دانى عجز من از شكر خويش ، شكر گويى نفس خويش را كه من بجاى شكر تو نيستم ، كه حقيقت شكر آنست كه تو گويى . » يكى از مشايخ گفت « بعد از كشتن او را ديدم كه از شطّ بغداد بيرون آمد . گفتم : نه ترا كشتند و بياويختند و بسوختند ؟ گفت : وَ ما قَتَلُوهُ وَ ما صَلَبُوهُ وَ لكِنْ شُبِّهَ لَهُمْ . » « 20 » در حقيقت بنگر كه چشم

--> ( 1 ) قبول كرد SM : ظ « قبول كردند » ( 5 ) باب الطاق ( رك . لغت‌نامه ) : باب الطلاق S ( 8 ) عاشق : عاشقى SM ( 13 ) بركت S : - M ( 20 ) سورهء 4 ( النساء ) آيهء 156