أحمد بن محمد بن زيد الطوسي
114
جامع الستين ( الستين الجامع للطائف البساتين ) ( قصه يوسف ) ( فارسى )
ابن يامين را خلف روزگار او ساخت . هم نگذاشتند « 1 » كى باز او « 2 » ببود . « 3 » قالوا « يا أَبانا إِنَّ ابْنَكَ سَرَقَ . » « 1 - » تا بدانى كى ملك « 4 » تعالى اگر چه صبورست در كار بنده غيورست . هرك دل بدون او مشغول كند ، حق تعالى « 5 » او را از مقصود خود معزول كند . بيت دل را تو « 6 » به كس مده كه آن خانهء ماست * و آن عشق « 7 » درو كاشته « 8 » اى دانهء ماست هر دل كى در او حديث و افسانه ماست * گر با خود خويش گشت بيگانهء ماست چون يعقوب را حق تعالى دلش « 9 » را مشغول جمال يوسف ديد ، به حكم غيرت « 10 » ازو نپسنديد ، كى فرزندانش را حقد « 11 » در دل آورد ، تا هر يكى ازيشان قصد هلاك يوسف كردند . « 12 » « أَرْسِلْهُ مَعَنا غَداً . » « 2 - » روى به پدر آوردند « 13 » [ 31 ب ] و گفتند : يا پدر ، ما دل آنجا يابيم « 14 » كى يوسف است ، يا يوسف در دشت « 15 » بايد كى ماييم ، اگر تو از صحبت او نمىشكيبى ما نيز در فرقت او نمىشكيبيم . « 16 » « قالَ إِنِّي لَيَحْزُنُنِي . » « 3 - » پادشاه عالم همان بهانه كى ايشان در نهايت در باب يوسف بخواستند گفتن ، « 17 » به زبان يعقوب براند كى « وَ أَخافُ أَنْ يَأْكُلَهُ الذِّئْبُ وَ أَنْتُمْ عَنْهُ غافِلُونَ . » « 4 - » و گفتهاند كى درين لفظ غفلت معنيهاى بسيار است . « 18 » يعنى كى شما غافل باشيد از « 19 » مهرى كه از
--> ( 1 ) - نگذاشتش ( 2 ) - با وى . در اصل : با ازو ( 3 ) - + قوله تعالى ( 4 ) - حق ( 5 ) - « حق تعالى » ندارد ( 6 ) - ندارد ( 7 ) - حب ( 8 ) - بكاشته ( 9 ) - پس چون ملك جل جلاله دل يعقوب ( 10 ) - + آن ( 11 ) - + كيد ( 12 ) - قوله تعالى ( 13 ) - و ابذر كردند ( 14 ) - اصل : يا مادر و بذر دل آنجا بآييم ( 15 ) - آنجا ( 16 ) - مىنشكيبيم ( 17 ) - گفت ( 18 ) - هذا العقلة معان كثيره ( 19 ) - + آن ( 1 - ) سورهء يوسف / 81 ( 2 - ) سورهء يوسف / 12 ( 3 - ) سورهء يوسف / 13 ( 4 - ) سورهء يوسف / 13