[ مقدمه ناشر ] بسمه تعالى در ميان سخن‌سرايان و گويندگان شعر فارسى حكيم سنائى از شعرائى است كه مسلما در طراز اول اين فرقه محسوب و در صف مقدّم اين طبقه جاى دارد و به حقيقت او از پيمبران اين قوم و از سرآمدان اين طايفه بشمار است . سنائى اوّل شاعريست كه افكار تصوّف و اصطلاحات عرفان و گفتار مشايخ را با ذوقيات شعرى آميخته و در قالب نظم درآورده و سخنان بلند و معانى دلپسند حكما را لباس موزون پوشانيده است هرچند پيش از حكيم سنائى شيخ ابو سعيد ابو الخير اشعار عرفانى سروده و بعضى مطالب عاليهء تصوّف را در رباعيات خويش آورده و ليكن چون شعر بسيار از او روايت نشده و آنچه از او باقى است بسيار اندك و جز چند رباعى شعر ديگرى از او به اخلافش نرسيده از اين روى او را در عداد شعرا نشمرده و سنائى را اوّل شاعر متصوّف زبان پارسى گفته‌اند . راستى افكار اين مرد حكيم در ادبيات فارسى تأثير بسزائى كرده و در شعر و شاعرى تحوّلى بزرگ پديد آورده است چه وى افكار متصوّفه و معانى عاليه تصوّف را در ادبيات فارسى گنجانيده و به بهترين و شيرين‌ترين عبارتى در سلك نظم درآورده است و بدين جهت است كه سبك و شيوهء شعر فارسى از زمان او رنگ ديگرى به خود گرفته و تحول و انقلابى در آن پديد گشته و شعر فارسى با آميزش با افكار صوفيه جمال و زيبائى مخصوصى يافته است . گرچه شعراى متصوّف ديگرى مانند شيخ عطار و مولانا جلال الدين بعد از سنائى ظهور نموده و به همان سبك شعر گفته و مراتب سلوك و دقايق عرفان را با سوز و گداز