62 . - التّواب توبه‌دهنده . ثُمَّ تابَ عَلَيْهِمْ لِيَتُوبُوا . توبه كردن بنده به ندم ، و توبه دادن من به حكم كرم ؛ توبه كردن بنده 1 به دعا ، و توبه دادن من به عطا ؛ توبه كردن بنده به سؤال ، و توبه دادن من به نوال ؛ توبه كردن بنده به انابت ، و توبه دادن من به اجابت . هم او - جلّ جلاله - توفيق توبه داده ، ثُمَّ تابَ عَلَيْهِمْ لِيَتُوبُوا . چون تو ، به توفيق او توبه كرده‌اى همو مدح تو گفته : التَّائِبُونَ الْعابِدُونَ . همو نام تو بر جريدهء محبّت خود ثبت كرده ، إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ التَّوَّابِينَ وَ يُحِبُّ الْمُتَطَهِّرِينَ . التوّابين من المعصية ، و المتطهّرين من آفات الطّاعة ، التّوابين من حبّ الدّنيا 2 و المتطهّرين من حبّ العقبى ، و هم الّذين يتمسّكون بحبّ العلىّ الاعلى ، فتوبة العام من الذّنوب و السيّئات ، و توبة الخاصّ من العيوب و الآفات ، و توبة الاخصّ من رؤية الحسنات و الالتفات على الطّاعات . عزيزان دين گفته‌اند : ربما يكون الذّنب سبب الوصول الى الحقّ ، الا ترى انّ الهدهد وصل الى مناجاة سليمان 3 بذلك . بسيار باشد كه گناه سبب رسيدن به رضاى حقّ بود . آن عاصى را ندامتى در دل آيد اشكى از ديده ببارد يا از سر حسرت آهى برآرد ، با او گويند : امروز گريستن ، فردا نگريستن ؛ امروز گامى ، فردا پيامى ؛ امروز حسرتى ، فردا نظرتى ؛ امروز آهى و فردا پناهى ؛ امروز خطوتى و فردا خلوتى . اى مسلمانان اين شادى آن روز تمام گردد كه پرده بردارند و آرزوى ديرينهء دل ما را به