38 . - الرّقيب نگاهبان . / b 124 / و چون بندهء مؤمن دانست كه حق - جلّ جلاله - حفيظ و رقيب اوست ، بايد كه لباس مراقبت در پوشد و گوش به اقوال و اعمال و احوال خود باز دارد ، و ساحت سينهء خود از لوث غفلت مطهّر دارد ، أَ لَمْ يَعْلَمْ بِأَنَّ اللَّهَ يَرى بر دوام ورد خود سازد وَ إِنَّ عَلَيْكُمْ لَحافِظِينَ در پيش ديدهء خود دارد ، وَ ما كُنَّا عَنِ الْخَلْقِ غافِلِينَ نقش نگين يقين خود گرداند 1 . آورده‌اند كه در مكّه زنى بود فاجره ، گفت : من طاوس يمانى را از راه ببرم ، و طاوس مردى نيكوروى بود ، بر طاوس آمد و با وى سخن گفت بر سبيل مزاح ، طاوس گفت : صبر كن تا به مقام آييم . چون به مقام آمدند ، طاوس گفت : اگر مقصودى است ترا ، اينجا تواند بود . آن زن گفت : سبحان اللّه خلقى بدين عظيمى مىنگرند ، نه موضع اين كار است . طاوس گفت : أ ليس يرانا الله فى كل مكان ، اى زن از ديدار خلق كه بندگان‌اند احتراز مىكنى از ديدار خداوند بندگان احتراز نكنى ؟ آن زن توبه كرد و صديقه‌اى گشت . و امثال اين حكايات بسيار است در كتب 2 . اى درويش ! رقيب كه فراز كنند به صاحب جمالى فراز كنند ، نگفت كه رقيب آسمان و زمين‌ام و رقيب عرش و كرسىام ، گفت : رقيب شماام . إِنَّ اللَّهَ كانَ عَلَيْكُمْ رَقِيباً ؛ زيرا كه رقيب شرط صاحب جمال است و هيچ موجود را آن جمال نيست كه ترا . لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنْسانَ فِي