بيت از تفِ زر بريده گاز آگه نيست * وز كبكِ شكم دريده باز آگه نيست وز نالهء من شبِ دراز آگه نيست * دارندهء نعمت از نياز آگه نيست اى داود ! زاويهء خلوت مىسازى و از ما مى درخواهى تا ساعتى ترا به تو باز دهيم ، ما ترا در اين بزرگى اسير مرغى كرديم و در نبوّت ترا بيچارهء مقنعه‌دارى كرديم ، تا اگر در زاويه‌اى سوخته‌اى را شورى درافتد و وقت راهروى بر وى مكدّر شود و روزگار سالكى بر وى بشورد و صاحب مشاهده را فتورى درآيد و از حقى به خلقى افتد او را دستاويزى بود . يا حبيب ما در عذر اين سخنى بگوى : النّساء حبائل الشيطان . و اى عيسى پاك آمدى و پاك رفتى ، هيچ زلّت نينديشيدى و نكردى ، ما ترا دعوى گاهى كرديم تا اگر در اين عالم يكى را نشانهء كارى سازند و خلقى ديده در وى نهند و دل در وى بندند ، اگر فردا از وى صدق روزگار وى در خواهيم و سؤال دعوى خلق از او بكنيم ، دست در دامن تو زند و گويد : اگر آن دعويها كه در حق عيسى كردند عفو آيد ، آن ما هم عفو آيد . يا رسول اللّه ! تو از اين سرّ خبر بازده و خود را از دعوى تبرّا كن : لا تطرونى كما اطرت النصارى عيسى ابن مريم و لكن قولوا عبد الله و رسوله . اى جوانمرد ! / b 102 / فردا هر كه برخواهد خاست . مرقع‌پوش خواهد خاست . و انّى لاستغفر اللّه فى اليوم مائة مرّة . استغفار رقعه بر زدن است . هر كسى را به زلتى ملطّخ كرد تا تقدّس حضرت عزّت را بود خاصّ 31 . خبر صحيح است از مصطفى - عليه السّلام - كه احتجّ آدم و موسى ، فقال موسى : انت الّذى اخرجتنا 32 من الجنّة و اتعبتنا ، فقال : انت موسى الّذى انزل اللّه عليك التّورية ، فقال نعم ، فقال كيف وجدت ذكرى فى التّورية ، فقال : وجدت انّه كتب عليك ذلك قبل خلقك ، قال اتلو - منى على شىء قدّر 33 علىّ قبل خلقى ، فقال النّبىّ عليه السّلام : فحجّ آدم موسى ، فحج آدم موسى ، فحج آدم موسى . اى درخت گندم پيش تخت آدم سر برآر ، اى آرزوى شهوت گندم به دل آدم درآى ، اى ملعون عنان وسوسه بر بالا دار ، اى حوّا تو راهنمونى كن ، اى آدم گندم مخور و صبر كن ، اى صبر گرد آدم مگرد ، بار خدايا اين چيست ؟ تا آدم را از تخت ناز به خاك نياز آريم و سرّ محبّت آشكارا كنيم . اى بنده از معصيت بپرهيز و گرد هوا مگرد ، اى هوا تو عنان او بگير ، اى دنيا تو خود را در ديدهء او جلوه كن ، اى بنده صبر كن ، اى صبر گرد او مگرد ؛ بار خدايا اين چيست ؟ تا بنده را در تضرّع آريم و صفت مغفرت خود پيدا كنيم . اى ابراهيم به درگاه نمرود رو ، و او را دعوت كن ، اى نمرود تو چهار فرسنگ در چهار فرسنگ آتش برافروز و ابراهيم