بيت دردا و دريغا كه از آن خاست و نشست * خاكيست مرا بر سر و باديست به دست شعر و صاحب و نديم ذى محافظة * عفّ الخصال بشرب الرّاح مفتون بدهته و رواق اللّيل منسدل * تحت الظّلام دفينا فى الرّياحين فقلت خذ فقال كفّي لا تطاوعنى * فقلت قم قال رجلى لا تواتينى انّى غفلت عن السّاقى فصيّرنى * كما ترانى سليب العقل و الدّين بو يزيد بسطامى مىگويد : ذهبت الى العرش فوجدت العرش اظمأ منّى اليه 35 . گفت : به سمع ما رسيده بود كه الرَّحْمنُ عَلَى الْعَرْشِ اسْتَوى . به عرش تاختنى كردم تا خود حالش چيست . عرش را از خود تشنه‌تر يافتم . عجب كارى است ، تهمتى بر دامن عرش و كرسى بسته و حضرت عزّت را از مكان منزّه گردانيده ، و صد هزار عقول در گرداب حيرت افكنده . بيت تهمت‌زدهء عشقِ يكى مَه رُويم * جز خاموشى هيچ ندارد رويم 36 بيت بيرون ز تحيّر اى پسر چيست بگوى * واقف شده بر كار جهان كيست بگوى هرگز به خوشى كسى شبى زيست بگوى * كو روز دگر به زار نگريست بگوى 37 شعر قربكم مثل بعدكم * فمتى وقت راحتى آخر آفتى فيك انّه لك منّى * الف بدّ و ليس لى منك بد 38 آن محنت زده‌اى بدان كوى فرورفت ، چشمش بر زيبايى دلرباى افتاد ، در دام عشقش آويخته گشت . آن ماهروى دانست كه كار افتاد در روى وى بخنديد و روى نهان كرد . شعر و ادنيتنى حتّى اذا ما سبيتنى * بقول يحلّ العصم سهل الاباطح تجافيت عنّى حين لا لى حيلة * و غادرت ما غادرت بين الجوانح