بسم اللّه الرحمن الرحيم حمد و ثناى خداى را كه سزاى حمد و ثناست ، متفرد به رداى كبريا ، و متوحد به صفات مجد و علا . گزيدگان اولياى خود را مؤيد گردانيده است بدانچه در سرّا و ضرّا قوّت صبر داده است و در بلا و نعما « 1 » نعمت شكر بخشيده . و درود بر محمد سيد انبيا ، و بر ياران او مهتران اصفيا ، و بر اهل بيت او رهبران اتقيا ، درودى كه به دوام مقرون ، و از فنا و انقضا محروس و مصون است . بدان كه ايمان دو نيمه است : يك نيمه صبر و يك نيمه شكر ، چنان كه آثار بدان وارد است و اخبار بر آن شاهد . و آن هر دو نيز دو صفت است از صفات حق تعالى و دو اسم از اسماى حسنى ، چه نفس خود را صبور و شكور خوانده است . پس نادانستن حقيقت صبر و شكر نادانستن هر دو نيمهء ايمان است و غافل شدن از دو صفت از صفت از صفات رحمان . و در وصول به قربت الهى جز ايمان راهى نيست . و سلوك راه ايمان ، بى دانستن آن چه ايمان بدان حاصل آيد « 2 » و بى شناختن آن كه ايمان به دو بايد « 3 » چگونه صورت بندد ! و تقاعد « 4 » از معرفت صبر و شكر تقاعد است از معرفت آن كه ايمان به دو بايد « 5 » و از ادراك آن چه ايمان بدان حاصل آيد . « 6 » و هر دو نيمه به بيان محتاج است . و ما هر دو را در يك كتاب بيان كنيم ، ان شاء اللّه تعالى ، چه هر يك از آن به ديگرى باز بسته است .

--> ( 1 ) نعما ( از عربى نعماء ) ، نعمت و شادمانى . ( 2 ) يعنى صبر و شكر ( زبيدى ) . ( 3 ) يعنى صبور و شكور ( زبيدى ) . ( 4 ) تقاعد ، باز ايستادن ، كاهلى . ( 5 ) يعنى صبور و شكور ( زبيدى ) . ( 6 ) يعنى صبر و شكر ( زبيدى ) .