مورد قبول قرار گيرد ؛ البته در كتاب خداوند عزيز ، ذكر گرديده كه شفاعت به اذن خداوند است و جز براى افراد مورد رضايت خداوند عملى نمىباشد . از دلايل ديگرى كه استدلال به منع توسل كرده‌اند سخن پيامبر صلى الله عليه و آله است كه وقتى آيه : « وَ أَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ » نازل شد فرمود : « يا فلان بن فلان ، لا أملك لك من اللَّه شيئاً و يا فلانة بنت فلان لا أملك لك من اللَّه شيئا » ؛ « 1 » كه البته در اين سخن به اين مطلب تصريح شده است كه پيامبر نمىتواند به كسى كه خداوند نسبت به او ارادهء ضرر كرد ، نفعى برساند همچنان‌كه نمىتواند ضررى به فردى رساند كه خداوند نفع او را اراده كرده است و اين‌كه حتّى حضرت نمىتواند دربرابر ارادهء خداوند ، به خويشاوندانش كمك كند . و اين مسأله براى هر مسلمانى واضح است و اين مسأله به‌معنى عدم توسل به او در درخواست از خداوند نيست ؛ زيرا در توسل ، طلب كردن از كسى مطرح است كه امر و نهى به‌عهده اوست جز اين‌كه سائل با سؤال خويش چيزى را كه سبب اجابت مىگردد پيش مىفرستاد و سؤال تنها از خداوند ، صاحب منع و عطا كه خود مالك روز جزاست ، مىباشد .

--> ( 1 ) . فلانى و فلانى بدانيد كه من نمىتوانم براى شما از جانب خداوندضمانتى داشته باشم .