توسل به آثار پيامبر صلى الله عليه و آله بدون شك صحابه به آثار پيامبر صلى الله عليه و آله تبرك مىجسته‌اند و اين تبرك يك معنى بيشتر ندارد و آن هم توسل به آثار پيامبر صلى الله عليه و آله براى تقرب به خداست چراكه توسل صورت‌هاى گوناگون دارد . حال چگونه مىتوان قبول كرد كه به آثار پيامبر صلى الله عليه و آله توسل جسته شود و به خود حضرت توسل نجويند ؟ آيا توسل به فرع صحيح و به اصل غيرصحيح است ؟ ! آيا توسل به آثارى كه شرافت و عظمت و كرامت آن به‌واسطهء صاحب اثر است صحيح است و معقول است كه گفته شود توسل‌به‌پيامبر صلى الله عليه و آله جايزنيست ؟ « سُبْحانَكَ هذا بُهْتانٌ عَظِيمٌ » . روايات وارده در اين زمينه بسيار است كه ما به مشهورترين آن اكتفا مىكنيم ؛ مثلًا خليفه دوم عمر بن خطاب هنگامى كه وفاتش فرامىرسد به‌شدت اصرار مىكند كه در كنار پيامبر صلى الله عليه و آله دفن شود و فرزندش عبداللَّه را براى اجازه گرفتن از عايشه رهسپار مىكند . عايشه اظهار مىدارد كه آن مكان را براى خودش درنظر گرفته بوده است و مىگويد : من آن‌جا را براى خودم درنظر گرفته بودم و اينك عمر را بر خويش مقدم مىدارم . عبداللَّه مىرود و اين مژدهء بزرگ را به پدرش عمر مىدهد و عمر مىگويد : الحمد للَّه ، هيچ چيزى براى من مهم‌تر از اين نبود . مشروح اين قصه در صحيح بخارى آمده است . حقيقتاً معنى اين حرص از سوى عمر و عايشه چيست ؟ و چرا دفن شدن در