مىكردند و پيامبر صلى الله عليه و آله به آنها نمىفرمود كه شما كافر و مشرك شديد . با اين توضيح ، روشن مىشود كه وقتى ما مىتوانيم هر انسان عادى گشايش‌گر و برآورندهء حاجات را به‌عنوان واسطه توصيف كنيم ، پس چگونه نتوانيم اين وصف را نسبت به آقاى بزرگوار و پيامبر عظيم‌الشأن به كار ببريم ؟ او كه اشرف مخلوقات دو جهان و سرور انس و جن و برترين خلائق است . همان‌گونه كه در صحيح آمده است : « من فرج عن مؤمن كربة من كرب الدنيا » ؛ « 1 » بنابراين مؤمن برطرف‌كننده رنج و اندوه مىباشد . در اين روايات مؤمن گره‌گشايى مىكند ، كمك مىكند ، فريادرسى مىنمايد و حاجت روا مىنمايد و به او پناه برده مىشود ، در حالى كه گشايش‌گر ، برآورنده حاجات ، پوشاننده عيوب و ياور حقيقى خداوند است . اما از آن حيث كه مؤمن واسطه اين امور است صحيح است كه اين اعمال به او نسبت داده شود . در احاديث نبوى نيز از پيامبر صلى الله عليه و آله روايات بسيارى نقل شده است كه دلالت بر آن دارد كه خداوند به‌واسطهء استغفاركنندگان و آبادگران مساجد ، بلا و عذاب را از اهل زمين دور مىسازد و به‌واسطهء آنهاست كه خداوند اهل

--> ( 1 ) هركس گرفتارى دنيوى برادر مؤمن خود را بگشايد . . .