الْحَسَنَةِ وَ جادِلْهُمْ بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ » . « 1 » چنين شيوه‌اى مقبول‌تر و نزديك‌تر به هدف است و خلاف آن حماقت و خطاست ؛ بنابراين اگر با مسلمانى برخورد كردى كه نماز مىگزارد ، واجبات بجاى مىآورد و از حرام دورى مىكند و در نشر دعوت الهى و بپاداشتن مساجد مىكوشد و به تعهدات پايبند است ، سپس او را به مطلبى دعوت كردى كه تو آن را حق مىپندارى و او ديدگاهى مخالف تو دارد - و از گذشته نيز در قبول و انكار آن امر بين علما اختلاف بوده است - سپس مشاهده كردى كه او زير بار رأى و نظر تو نمىرود و تو او را به مجرد چنين مخالفتى تكفير كردى ، در اين‌جا تو هستى كه مرتكب گناهى بزرگ و زشت گرديده‌اى كه خداوند از آن نهى نموده و از تو خواسته است كه در اين امور با حكمت و نيكى ، رفتار نمايى . علامه « محمّد احمد مشهور » مىگويد : اجماع علما ، بر عدم جواز تكفير اهل قبله است ؛ مگر آن‌كه موردى واقع شود كه مستلزم نفى خداوند قادر يا شرك آشكارى باشد كه نتوان آن را تأويل نمود ، يا فردى منكر نبوت يا چيزى از ضروريات دين شود يا منكر چيزى شود كه به‌صورت متواتر يا اجماع ضرورى دين شناخته

--> ( 1 ) . نحل : 25 ؛ با حكمت و موعظهء نيكو به‌سوى پروردگارت دعوت كن و با شيوه‌اى كه بهتر است با آنها مجادله كن .