و اخبار در امامت و ولايت و فرض طاعت و قربت و قرابت و سخاوت و فضل و اخوّت و مناقب امير المؤمنين بيش از آنست كه سنّى و حنفى و شيعى روايت كرده‌اند كه بگفت « 1 » صد هزار خارجى و ناصبى و مبتدع پنهان و باطل نشود بايد كه تا جانش « 2 » برآيد بكتبخانهء ساوه و همدان و قزوين و اصفهان شود كه رافضى نباشند و از راويان سنّى معتمد بشنود تا بداند كه نه ساختهء بو جعفر بابويه و [ نه ] انداختهء « 3 » بو جعفر طوسى است كه صد هزار لعنت بر دشمنان سه مرتضى ، و دو بو جعفر ، و دو مفيد باد « 4 » اخبار است « 5 » باسناد مذكور « 6 » در كتب أئمّه مسطور ، نه خرافات و نه ترّهات است ، همهء أئمّه قبول كرده‌اند

--> ( 1 ) - در نسخهء ن در زير « گفت » نوشته شده : « مصدر » يعنى « گفت » بمعنى گفتن مىباشد و ميتواند بود كه بمعنى « گفته » يا « گفتار » باشد چنان كه مكرّر به آن اشاره كرده‌ايم . ( 2 ) - م ب ن : « كه جانش » . ( 3 ) - انداخته بمعنى ساخته و موضوع است چنان كه در سابق بيان كرده‌ايم . ( 4 ) - مراد از سه مرتضى امير المؤمنين عليه السّلام و علم الهدى و سيد مرتضى رازى صاحب خطب است ، و مراد از « دو بو جعفر » صدوق و شيخ الطايفه است ، و مراد از دو مفيد شيخ مفيد و مفيد عبد الجبار است كه در سابق تراجم همهء ايشان گذشته است . ( 5 ) - د : « اخبار درست » . ( 6 ) - ع م ب ن : « وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ آنگه گفته است : « فضيحت پنجاه و پنجم رافضى گويد كه : در وضو موى دست ( تا آخر ) » . پوشيده نماناد كه از عبارت « اخبار است باسناد مذكور » تا جملهء « طريقهء احتياط برائت ذمه در ترك است » و بعدا خواهد آمد در نسخ ع م ب ن نيست و فقط در دو نسخهء ح د هست ليكن از ملاحظهء كلمات كتاب برمىآيد كه صحيح عبارت دو نسخهء ح د است و نخستين دليل بر اين مدعا ملاحظهء شماره‌هاى فضايح است زيرا كه در نسخ ع م ب ن عدد فضايح به هم خورده و يك مرتبه شمارهء ترتيب از « فضيحت پنجاهم » به « فضيحت پنجاه و پنجم » رفته است ، و بالاتر از اين دليل تدبر در كلام شيخ عبد الجليل ( ره ) است كه در آغاز جواب معترض گفته است : « و واجب است [ جواب ] بر سبيل اطناب گفتن تا همهء شبهت برخيزد و فوايد حاصل آيد » در صورتى كه اگر نسخ « ع م ب ن » درست باشد جواب مفصلى داده نشده است و خلف گفتار مصنف ( ره ) لازم خواهد آمد . و روشنتر و قاطعتر از اين دو دليل مذكور تصريح بسيار صريح مصنف ( ره ) است كه در حكم نصّ بر مدعاى مزبور است و آن اينكه در سابق يعنى ص 61 همين چاپ ( و ص 29 چاپ اول ) گفته : « و سخن دوازده بزرگ از مهاجر و انصار بانكار بيعت بر بو بكر و فصول غرّاى ايشان در فصول مشبع بيان كرده‌ايم درين كتاب ، چون بخوانند بدانند » و اگر اين ساقطات از چهار نسخهء « ع م ب ن » از كتاب نقض نباشد اين حوالت درست نخواهد بود ، زيرا فصول مشار اليها در همين قسمت موجود در دو نسخهء « ح د » است و در نسخ « ع م ب ن » بجاى اين ساقطات مفصل كه مشتمل بر پنج فضيحت است و بالغ به چند ورق مىگردد فقط آيهء « الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ » گذارده شده است چنان كه ياد شد . و از جملهء مواردى كه از ملاحظهء آنها برمىآيد كه نسخ -