تا بدانى كه هرچه گفته است و نبشته است همه محض دروغ و بهتانست و بدين حجّتها شبه « 1 » او همه باطل و مضمحلّ گويند ، وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ ، وَ الْعاقِبَةُ لِلْمُتَّقِينَ « 2 » . آنگه گفته است : « فصل آخر - بدان اى برادر كه مذهب رافضى بخانه‌اى ماند كه آن خانه چهار حدّ دارد : حدّ اوّل با جهودى دارد زيرا كه بزبونى به جهودان مانند ، و به همه چيزى جحود كنند چون جهودان ، و همه برمز و تعريض و اشاره با هم سخن گويند چون ايشان ، و لعنت شعار ايشان باشد چون جهودان ، و چون ايشان تبعيّت موسى و هارون كنند و دشمن محمّد و عيسى باشند ، و بدان دوستى جفا مىكشند و آن دعوى كنند در موسى و هارون و بنى اسرائيل ، و از ايشان آن نفل كنند كه ايشان نگفته باشند ، همچنين رافضى « 3 » دعوى تبعيّت على و فرزندانش كنند و از ايشان روايت كنند آنچه ايشان نگفته باشند و در دوستى ايشان مذلّت مىبرند و لعنت مىشنوند ، و بو بكر و عمر را با همهء بزرگان دين شتم مىكنند و وقيعت مىكنند « 4 » . اما جواب اين فصل كه گفته است كه : « مذهب رافضى بخانه‌اى ماند كه چهار حدّ دارد » خود قياسى نادرست و مشابهتى بىاصل است و بدرست كنيم ان شاء اللّه كه مذهب كه « 5 » بجهود و ترسا ماننده‌تر است امّا بنقد جوابى مسكت آنست كه عقلا و عرفا را معلوم است كه حدود خانه بيرون از خانه باشد و نقصان و خلل حدود عايد و راجع نباشد با اصل خانه ، مقدّر را « 6 » اگر پيغمبرى معصوم را چون نوح و لوط و محمّد عليه السّلام حدود خانه با جهود و گبر و كافر و ترسا باشد پندارم بنزديك

--> ( 1 ) - م ب : « شبههء » . ( 2 ) - ذيل آيهء 128 سورهء مباركهء أعراف . ( 3 ) - ح د : « رافضيان » و در اين قبيل موارد مراد شخص نيست بلكه طايفه است چنان كه مكرّر به آن اشاره كرده‌ايم . ( 4 ) - ح د باضافهء اين عبارت : « و ما فرزندان را حسن و حسين نام نهيم و رافضيان از دشمنى ابو بكر و عمر و عثمان هرگز اين سه نام بر فرزندان خود ننهند » و بقرينهء جواب مصنف ( ره ) از اين اعتراض چنان كه خواهد آمد برمىآيد كه آن از نسخ ع ث م ب ساقط شده است و « وقيعت كردن » بمعنى بد گفتن و عيبناك ساختن است به زبان . ( 5 ) - ح د : « كه كدام مذهب » . ( 6 ) - ح د : « تقديرا » و در آينده بلفظ « مقدرا » بصيغهء اسم مفعول كه در ساير موارد كتاب نيز هست اشاره خواهد شد .