و بحترى شاعى « 1 » بوده است تا در قصيده‌اى مىگويد : محنة « 2 » منّى لأولاد الزّنا * بغضهم آل النّبىّ المصطفى « 3 » الى آخرها . و أبو تمّام الطّائىّ شيعى بوده است ، و أبو بكر بن الرّومىّ ، و ابن حجّاج البغدادىّ و القاضى التنوخىّ « 4 » و الأديب المهابادىّ اديب و عالم و شاعر بىشبهت شاعى بوده است ، و اين همه شيعيان معتقد بوده‌اند . و كثيّر عزّه « 5 » كه شاعر عبد الملك مروان بود شاعى بوده است تا در شعر مىگويد « 6 » : و مهيار بن مردويه الكاتب از فرزندان انوشروان عادل [ است ] و ميگويد « 7 » :

--> ( 1 ) - ع ث ب م : « شاعر » ( براء مهمله در آخر كلمه بجاى ياء در كلمهء متن ) . ( 2 ) - ث : « نح ؟ ؟ ؟ ه » ب م : « سح ؟ ؟ ؟ ه » ح : « محبة » . ( 3 ) - اين بيت را من در آثار بحترى نيافتم . ( 4 ) - قال السمعانىّ فى الانساب : « التنوخى بفتح التاء المنقوطة من فوقها باثنتين و ضمّ النون المخففة و فى آخرها الخاء المعجمة ، هذه النسبة الى تنوخ و هو اسم لعدة قبائل اجتمعوا قديما بالبحرين و تحالفوا على التوازر و التناصر و أقاموا هناك و سموا تنوخا و التنوخ الاقامة » و فى تاج العروس : « تنوخ كصبور و من شدّد فقد أخطأ » . ( 5 ) - در قاموس گفته : « كثير بالتصغير ( مع التشديد ) صاحب عزّه مشهور ، و هو أبو صخر كثير بن عبد الرحمن الشاعر ، و العزّة [ بالفتح ] بنت الظبية و بها سميت المرأة عزة و هى بنت جميل الكنانية صاحبة كثير ( الى آخر ما قال ) » . ( 6 ) - ع جاى دو كلمه خالى و در ساير نسخ بدون سفيدى ليكن شعرى نقل نشده و گويا در نظر مصنف ( ره ) بوده است كه شعر مورد استشهاد را بنويسد و موفق نشده است و گمان ميكنم كه مراد همان چند بيت باشد كه از كثير در باب اعتقاد مشهور و در غالب كتب حديث و ملل و نحل و تاريخ و ادب و ترجمه از او منقول و مذكور است بدين ترتيب : ألا انّ الائمة من قريش * ولاة الحقّ أربعة سواء علىّ و الثلاثة من بنيه * هم الاسباط ليس بهم خفاء فسبط سبط ايمان و برّ * و سبط غيبته كربلاء و سبط لا يذوق الموت حتى * يقود الجيش يقدمه اللواء تغيب لا يرى عنا زمانا * برضوى عنده عسل و ماء و كيسانيه باتفاق از شيعه هستند زيرا كه خليفهء بلافصل امير المؤمنين را دانند . ( 7 ) - از قصيده‌ايست كه مشتمل بر يكصد و يازده بيت است و عنوان قصيده در ديوان مهيار چنين است ( ج 3 ؛ ص 109 ) : « و قال يذكر مناقب أمير المؤمنين علىّ بن أبى طالب صلوات اللّه عليه و ما منى -