أبو فراس الحارث بن سعيد الحمدانى است امير و شاعر و شيعى و معتقد كه او را قصايد بسيار است در أمير المؤمنين و آل او ، و يكى از آن جمله اين قصيدهء ميمى « 1 » است كه گويد : الحقّ مهتضم و الدّين مخترم * و فيىء آل رسول اللّه مقتسم الى آخرها . و دعبل بن علىّ الخزاعى است - رحمه اللّه - كه اين قصيدهء تائى او راست در على و آل على : مدارس آيات خلت من تلاوة * و منزل وحى مقفر العرصات الى آخرها . و السّيّد اسماعيل بن محمّد الحميرى است - رحمة اللّه عليه - كه او را بسى قصايد است در على و آل على ، و اين قصيدهء بائى كه آن را قصيدة المذهبّة گويند او راست كه : هلّا وقفت على المكان المشب * [ بين الطّويلع فاللّوى « 1 » من كبكب ] الى آخرها . و اين ابيات [ نيز ] او را [ ست ] كه ايا راكبا نحو المدينة جسرة * عذافرة تطوى بها كلّ سبسب الى آخرها . و غير اين از قصايد بىمر . و أبو نواس هانىء بن هانىء اگرچه مذهبش ظاهر نيست در حقّ علىّ بن موسى الرّضا عليه السّلام گويد : قيل لى : أنت أشعر النّاس طرّا * اذ تفوّهت بالكلام البديه لك من جوهر الكلام قريض * يثمر الدّرّ فى يدى مجتنيه فلماذا تركت مدح ابن موسى * و الخصال الّتى تجمّعن فيه قلت : لا أهتدى لمدح امام * كان جبريل خادما لأبيه

--> ( 1 ) - غالب نسخ : « مسمى » .