ميشدم و در جميع فهارس كتابخانه‌هاى عمومى و خصوصى مشهوره كه تفحّص ميكردم مطلقا و اصلا و بوجه من الوجوه أثرى و نشانى و خبرى از اين درّ يتيم بحر فضائل نمىيافتم و دائما با خود ميگفتم : با هيچ كس نشانى زان دلستان نديدم * يا من خبر ندارم يا او نشان ندارد و سپس در چند سال قبل كه بفرمان لازم الاذعان حضرت مستطابعالى مشغول ترتيب مقدّمه‌اى براى تفسير ابو الفتوح رازى شدم چون ميدانستم كه مؤلّف كتاب نقض الفضائح ما نحن فيه با ابو الفتوح رازى معاصر و بظنّ قوى نيز با او معاشر و از دوستان او بوده است مجددا باحتمال بدست آوردن بعضى معلومات درخصوص احوال ابو الفتوح رازى تمام فصول و فقراتى را كه صاحب مجالس - المؤمنين از نقض الفضائح نقل كرده از اوّل تا به آخر بدقّت تمام مطالعه كردم و بيشتر از پيشتر بمندرجات اين كتاب دلكش آشنا شدم و يك بر هزار آتش شوق و حرص من بر اطّلاع از وجود اين گوهر شبچراغ در كتابخانه‌اى از كتابخانه‌هاى دنيا افروخته‌تر ميشد ولى باز كما فى السّابق هرچه بيشتر جستم كمتر يافتم و در هيچ نقطه‌اى از نقاط دنيا اثرى و نشانى از آن نيافتم لكن مع ذلك كلّه باحتمال اينكه شايد در گوشهء يكى از كتابخانه‌هاى ايران يا عتبات عاليات يا هندوستان و نحو ذلك نسخه‌اى از اين كتاب موجود باشد كه ما از وجود آن خبر نداشته باشيم در ص 626 از خاتمة الطّبع تفسير ابو الفتوح رازى حاشيهء ذيل را نوشتم كه ذيلا محض استحضار خاطر مبارك به احتياط اينكه شايد فعلا در شيراز بتفسير مذكور دسترسى نداشته باشيد عينا تكرار ميكنم و هى هذا : « ( 3 ) ما بين علماى شيعه عده‌اى بوده‌اند موسوم به اين اسم و نسبت يعنى عبد الجليل رازى ولى مقصود بذكر در اينجا در كلام صاحب مجالس المؤمنين بدون شك نصير الدّين عبد الجليل بن ابى الحسين بن ابى - الفضل قزوينى رازى صاحب كتاب « بعض مثالب النّواصب فى نقض بعض فضائح - الرّوافض » است كه صاحب مجالس المؤمنين بسيار مكرّر در تضاعيف كتاب خود از آن نقل كرده است و غالبا محض اختصار از آن بكتاب « النّقض » تعبير مينمايد