اينكه مصنف ( ره ) گفته ( ص 51 ) : « و سيد امام مانگديم الرضى « 1 » » و نيز در جاى ديگر گفته ( ص 184 ) : « و السيد الامام مانگديم الرضى » . ( ترجمهء حال اين سيد نقلا از منتجب الدين در ذيل مورد دوم نقل شده است ) ( تحقيق دربارهء كلمهء « مانگديم » ) سيد على خان مدنى در الدرجات الرفيعه گفته : « السيد ابو الحسن على بن رضى الدين مانگديم بن اسماعيل بن عقيل بن عبد اللّه بن الحسن بن جعفر بن محمد بن عبد اللّه بن محمد بن الحسن بن الحسين بن أبى طالب صلوات اللّه على امير المؤمنين و على اولاده الكرام ؛ كان ابوه السيد رضى الدين اماما فاضلا و فقيها ثقة ؛ ذكره الشيخ ابو الحسن على بن عبيد اللّه بن بابويه فى فهرس علماء الشيعة و أثنى عليه ، و اما ابنه السيد ابو الحسن المذكور فذكره ابو الحسن الباخرزى فى دمية القصر فقال : « السيد ابو الحسن على بن منگديم الحسينى ( الى ان قال ) ما عسى ان اقول فى هذا السيد و الوجه وضى و الشعر مرضى و اللسان عربى و الجد نبي و الجبلة شرف و هو من اسلافه الاشراف خلف ( الى ان قال ) : « و مانگديم لفظة فارسية معناها خدا القمرا و قمرى الخد و هى مركبة من مانگ و ديم فالمانگ بفتح الميم و سكون النون بعد الالف و كاف فارسية هو القمر و قيل الشمس و الاول أصح و الديم بكسر الدال و سكون الياء المثناة من تحت على وزن جيم هو الخد فاعلم فقلما عرف احد معنى ذلك و لقد سألت هذه اللفظة جماعة من الفرس فلم يعلموه حتى وقفت عليه فى كتاب من كتب اللغة الفارسية و اللّه أعلم » . علامهء قزوينى ( مرحوم ميرزا محمد خان ) در حاشيهء همين مورد از نسخهء خطى متعلق بدانشمند فقيد مرحوم عباس اقبال آشتيانى نسبت ببيان لفظ « منگديم » گفته : « منگديم - مانگ يعنى ماه و ديم يعنى روى يعنى ماهروى » . سيد سند بزرگوار جناب آقا سيد احمد زنجانى در كتاب « الكلام يجر الكلام » ( جلد اول ؛ ص 45 ) گفته : « از جملهء القاب در زمان سابقه « مانگديم » است بمعنى ماهرو ؛ مانگ بمعنى ماه و ديم بمعنى رو » مصحح چاپ كتاب مذكور يحيى ابو طالبى عراقى در ذيل همين صفحه گفته : « اين دو كلمه ظاهرا از لغات فرس قديم است و فعلا متروك شده است ولى كلمهء « ديم » فعلا هم در شهر عراق ( اراك ) معمول و متعارف است مثلا ميگويند به اطفال : برو دست و ديمت را بشوى ، يعنى دست و رويت را بشوى » .

--> ( 1 ) در نقض بغلط « الرضا » چاپ شده است .