بصحّت اسانيد از معتمدان بما [ رسيده ] كه « 1 » در هر روزگارى معصومى « 2 » بوده است كه اگر خللى راه يابد بد [ ين ا ] و دفع كند يا اگر شبهتى افتد در شرعيّات حلّ آن بكند ؛ اوّل حسن على پسر فاطمهء زهرا ( ع ) نصّ و معصوم از قبل « 3 » خدا ، بعد از وى ابو عبد اللّه الشهيد الحسين بن على امام و « 4 » مقتدا ، و بعد از وى سيّد و مجتهد امام زين العابدين علىّ بن الحسين قبلهء اتقيا ، و بعد از وى امام محمد بن على باقر « 5 » علم انبيا ، و بعد از وي ابو عبد اللّه الصادق جعفر بن محمد زين اولياء ، و بعد از وى كاظم عالم موسى بن جعفر از همه عيب و تهمت مبرّا ، و بعد از وى غريب خراسان دفين طوس علىّ بن موسى الرضا ، و بعد از وى محمّد التقى « 6 » صاحب صدق و صفا و معدن وفا « 7 » و بعد از وى علىّ بن محمّد النقى زين اصفيا ، و بعد از وى الحسن بن علىّ العسكرى امام ازكيا ، و امروز مهدى است باقى ائمّهء هدى و خاتم اوصياء محمّد مصطفى عليه و عليهم صلوات اللّه « 8 » ربّ العلى ، واضعان مذهب شيعه اينانند يعنى مقتدا و پيشواى اين جماعت‌اند ، و شريعت خود منصوص عليه است ، [ و معارف عقلى خود معقول است ] « 9 » ، ابو جعفر بابويه قمى فقيهى است مقدّم ، و الشيخ المفيد مفتئى محترم ، و مرتضى محقّقى است ، و ابو جعفر طوسى مبرّزى است در دين كذلك هر يك را « 10 » [ كه ] اسامى ياد كرده است نه واضع‌اند نه صاحب مذهب ؛ نه مطاعند نه مقتدا ، ناقلانىاند معتمد ؛ مستنبطانىاند امين كافى ؛ تا اين جمله برخوانند و بدانند معلوم شود كه اين حكايات و اسامى بىمعنى « 11 » و بىفايده است و تنى چند چون محمّد چهاربختان و بو - زكريّا و ابو الخطّاب و ديصانى و غيرهم چون مطعون و متّهم‌اند در آخر كتاب ذكر

--> ( 1 ) در نسخه : « و » . ( 2 ) در نسخهء : « معصوم » . ( 3 ) يعنى از جانب . ( 4 ) در بعضى نسخ حرف عطف نيست . ( 5 ) در نسخه : « الباقر » . ( 6 ) در نسخهء : « تقى » ( 7 ) در دو نسخه : « دعا » و در سومى : « وغا » . ( 8 ) در نسخهء م كلمهء « اللّه » نيست . ( 9 ) ما بين دو قلاب فقط در نسخهء « م » است . ( 10 ) كذا صريحا در هر سه نسخه . ( 11 ) در هر سه نسخه : « بىمغز » .