فصل اوّل [ از باب سوّم از مقالهء سوّم ] در بيان معنى امامت و وجوب عصمت و نص و افضليّت در امام بدان كه هر كه معنى نبوّت « 1 » را دانسته باشد و سبب حاجت به وجود نبى را شناخته ؛ چون رجوع به حال خود كند و قياس حال ساير ناس ، سيّما مكلّفين به خود نمايد ، شك نكند در بقاى حاجت به وجود چنين شخصى در هر زمانى از ازمنه . سيما ازمنه بقاى تكليف . ليكن چون وجود نبى در هر زمانى از ازمنه بنابر عدم استعداد مادّه قابله ، و يا بنابر مصلحتى ديگر كه حق سبحانه مختصّ است به معرفت آن واقع نيست . پس حاجت به وجود شخصى كه دون مرتبهء نبى باشد ليكن كفايت حاجت مكلّفين از او حاصل تواند شد ، ثابت باشد ، و وجود چنين شخصى در هر زمان مستعد نيست ؛ نه عقلا و نه عادتا . اما عقلا ظاهر است و اما عادتا بنابر آنكه وجود علماى كاملين در اكثر ازمنه ، بلكه در هر زمان واقع است ليكن چون تكليف و شرايع از جانب خداست نه از جانب خلق پس عالمى كه كفايت حاجت در امور متعلقه به دين و شريعت تواند كرد بايد كه منصوص از جانب خدا و مأذون از او باشد . و اگر نه كفايت دينى از او حاصل نتواند شد . و اين در نهايت ظهور است و از اينجا ظاهر

--> ( 1 ) الف : امامت .