حضرت فرمود : كه پيغمبر ما را فاضلتر از آن عطا نمود چه سورهء بقره از قرآن در برابر انجيل است و طواسين و طه و حواميم و نصف مفصّل به ازاى تورات و نصف ديگر مفصل و تسابيح در مقابل زبور و بنى اسرائيل و برائت در موازى صحف ابراهيم و صحف موسى - عليهما السلام - و زاد اللّه عزّ ذكره محمدا صلى اللّه عليه و آله و سلم السبع الطوال و فاتحة الكتاب و هي السّبع المثاني و القرآن العظيم و أعطى الكتاب و الحكمة . يهودى گفت : خداى تعالى با موسى در طور مناجات نمود « 1 » . امير المؤمنين فرمود : حق سبحانه و تعالى با پيغمبر ما در سدرة المنتهى مواخاة فرمود . يهودى گفت : خداى تعالى به موسى القا كرد محبت خود را . امير گفت : به پيغمبر ما نيز محبت خود القا نمود و از محبّت خود بود ، كه شريك كرد نام او را با نام خود ، چه تمام نيست شهادة لا إله إلّا اللّه ، بىشهادت محمّد رسول اللّه ، و در منبرها منادى كنند به نام آن حضرت و بلند نشود صوتى به ذكر خداى تعالى ، مگر اينكه بلند شود ذكر محمّد صلى اللّه عليه و آله و سلم . يهودى گفت : خداى تعالى وحى كرد به مادر موسى بنابر منزلتى كه موسى را بود . حضرت گفت : حق تعالى لطف فرموده به مادر محمّد نام محمّد را و او را آگاه گردانيد كه محمّد ، رسول خداست ، تا آنكه گفت گواهى مىدهم ، كه محمّد رسول خدا خواهد بود و در خواب ديد كه به او گفتند آنكه در بطن تو است ، سيّد است . چون متولد شود ، او را محمّد نام كن . پس حق تعالى ، اسم محمّد را از اسم خود ، كه محمود است ، اشتقاق نمود . يهودى گفت : خداى تعالى موسى را فرستاد به سوى مثل فرعون متجبّرى و صاحب عتوّى و نمود به او آيات و معجزات بزرگ . حضرت گفت : حقّ

--> ( 1 ) الف : كرد .