و هيچ نگفتند ! ؟ فقال علي بن أبي طالب - عليه السلام - : نعم ما أعطى اللّه - عزّ و جلّ - نبيّا درجة و لا مرسلا فضيلة ، إلّا و قد جمعها لمحمّد صلى اللّه عليه و آله و سلم و زاد محمدا صلى اللّه عليه و آله و سلم « 1 » على الأنبياء ، أضعافا مضاعفة . پس يهودى گفت : تو جواب من خواهى گفت ؟ فقال - عليه السلام - : نعم ، آن قدر از فضايل آن حضرت خواهم گفت ، كه روشن شود چشم مؤمنان به آن ، و مذلّتى باشد مر شك كنندگان را ، در فضايل وى . انّه صلى اللّه عليه و آله و سلم كان إذا ذكر لنفسه فضيلة قال و لا فخر ، و من ذكر كنم براى تو فضايل وى را ، بىآنكه مستلزم عيبى و منقصتى باشد براى انبياء ، و ليكن شكرا للّه على ما أعطى محمّدا صلى اللّه عليه و آله و سلم . پس يهودى گفت : من اينك سؤال مىكنم تو « 2 » مهيّاى جواب باش . فقال - عليه السلام - : بيار هر چه دارى ! يهودى گفت : حق تعالى ملائكه را سجدهء آدم فرموده ، فهل فعل بمحمّد شيئا من هذا ؟ حضرت فرمود : لقد كان ذلك و أعطى محمّدا صلى اللّه عليه و آله و سلم أفضل من هذا ؛ چه سجده ملائكه مر آدم را سجده عبوديّت نبود ، بل كان اعترافا لآدم بالفضيلة و برحمة من اللّه له . و به تحقيق كه بيش از اين تعظيم دربارهء محمّد صلى اللّه عليه و آله و سلم صادر شده چه حق سبحانه در مقام عظمت و جبروت خود ، صلوات بر محمّد صلى اللّه عليه و آله و سلم فرستاده و كذا الملائكة بأجمعها ، و مؤمنان را تعبّد فرموده به صلوات فرستادن به وى ، و يعنى - عليه السلام - بذلك قوله تعالى : إِنَّ اللَّهَ وَ مَلائِكَتَهُ يُصَلُّونَ عَلَى النَّبِيِّ يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا صَلُّوا عَلَيْهِ وَ سَلِّمُوا تَسْلِيماً . « 3 » يهودى گفت : فانّ آدم تاب اللّه تعالى عليه من بعد خطيئته . حضرت فرمود : با پيغمبر ما كرد چيزى كه اعظم از اين بود ، من غير ذنب

--> ( 1 ) الف : لمحمّد . ( 2 ) ب : « تو » ندارد . ( 3 ) الأحزاب 33 / 56 .