نوشته : « كان صوفى المشرب » « 1 » در صورتى كه او از علماى ربّانى و جامع علوم ظاهريه و باطنيه و از عرفاى الهى است نه از صوفيهء ساختگى و بازيچهء اغراض شوم ! ! آنگاه اضافه مىفرمايد : « غرض ما از عرفا و صوفيه آن علماى ربّانى و عرفاى الهى هستند كه به رياضات شرعيه و مجاهدات نفسانيه از هوى و هوس نفس رسته و دل در محبّت خدا بسته و سر بر آستانهء متابعت طريقهء محمّد و آل محمّد صلى اللّه عليه و آله و سلم گذاشته و طريق مخالفان آنها را هشته و خداوند عالم ، درهاى حكمت و معارف را به رويشان گشوده و قلوبشان را به نور معرفت منوّر كرده و دلشان را مخزن علوم الهيه نموده و ايشان هم از ما سوى اللّه صرفنظر كرده‌اند و ذكر و فكرشان به غير از خدا چيز ديگر نيست و ليكن چه كمند اين اشخاص و چه كم خود را با مردم آشنا مىكنند ، خداوند عالم لقاى حضور اين قبيل بزرگواران را نصيب فرمايد كه امور معاش و معاد ، از بركتشان منتظم و مهيّاست و غرض ما اين صنف از عرفاء و صوفيه‌اند نه اشخاصى كه در هر ازمنه‌اى هستند و نام خود را عارف و صوفى گذاشته‌اند و از معارف حقّه هيچ خبرى ندارند و از علوم الهيه و رياضات شرعيه هيچ اثرى نمىدانند ، چه خوب گفته آن عارف انصارى كه : چون زاهدى بينند همه طوطيانند و چون شاهدى ديدند همه لوطيانند با اين همه غفلت و غىّ يحسبون انّهم على شىء . و چه خوب فرموده جناب لسان الغيب خواجه حافظ شيرازى - رحمة اللّه عليه - : نقد صوفى نه همه صافى بيغش باشد * اى بسا خرقه كه مستوجب آتش باشد خوش بود گر محك تجربه آيد به ميان * تا سيه‌روى شود هر كه در او غشّ باشد و غرض ما نه آن جماعت است كه از متابعت اهل بيت - عليهم السلام - محروم و از طريقهء آن بزرگواران دور و مهجورند و بلكه زبان اعتراض بر ائمّه معصومين - عليهم السلام - گشودند مثل سفيان ثورى و سفيان بن عيينة و جمعى از امثال و اقران ايشان » « 2 » .

--> ( 1 ) رياض العلماء ، ج 3 ص 114 . ( 2 ) از مقدّمهء چاپ نشده مذكور ، ص 10 .