عشق مجازى بر كسى پوشيده نيست و حكايت ليلى و مجنون و امثال او نقل مجالس است بلكه كم كسى است كه به عشق مجازى گرفتار نشده باشد . و بر همه ظاهر است كه از لوازم او كاهيدن بدن و زردى رخسار و فرار نمودن خورد و خواب و آرام و باك نداشتن از ملامت ملامت كنندگان است و در لوح سينهء او و در آينهء چشم او جز نقش محبوب نيست . گويند كه حق با امام حسن ( ع ) است يا معاويه ؟ گفت حق با ليلى است ! يعنى جز لفظ ليلى نمىشنيد و جز ليلى به زبانش جارى نمىشد . و ديگر آنكه او را مطلبى و بهشتى و لذتى جز وصال محبوب و خدمت او نمودن و امر و نهى به او فرمودن نيست و نيش و نوش كه از محبوب باشد همه نوش است . چنانچه گفته‌اند : ز تو گر تفقد و گر ستم * بود آن عنايت و آن كرم ز تو خوش بود همه اى صنم * چه جفا كنى چه وفا كنى و گفته‌اند : هر چه آن خسرو كند شيرين بود . و او را خوفى و بيمى و عذابى هم ، جز بىالتفاتى محبوب نيست . و چون در عاشقان خدا كه انبياء و ائمه معصومين عليهم السّلام باشند آنچه گفتيم و آنچه نگفتيم همه حاصل است ، خداوند عالم همهء اين لوازم را در كلمه يُجاهِدُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَ لا يَخافُونَ لَوْمَةَ لائِمٍ بعد از كلمهء يُحِبُّهُمْ وَ يُحِبُّونَهُ بيان فرمود ، بعد به جهت بلندى و بزرگى اين مقام فرمود ذلِكَ فَضْلُ اللَّهِ يُؤْتِيهِ مَنْ يَشاءُ 84 و همهء اينها در اشعار امير المؤمنين ( ع ) گذشت كه فرمود : منها تنعّمه بما يبلى به * و سروره فى كلّ ما هو فاعل 85 حال اندكى سير كن در احوال اولياى خدا . حضرت آدم ( ع ) بر يك ترك اولى سالها گريست . گويا دويست سال بود . دو نهر از چشمهاى مباركش بر زمين جارى و سر از خجالت بالا نكرد . و حضرت نوح ( ع ) نهصد و پنجاه سال در دعوت قوم و اذيت كشيدن از ايشان بود و از كثرت گريه و نوحه نام مباركش نوح شد . و از حضرت خليل ( ع ) در حكايت آتش نمرود و قربانى اسماعيل و غير آن اموراتى صادر شد كه عقلها حيران است . و حضرت كليم در چهل شبانه روز كه موعد پروردگار بود كه فرمود فَتَمَّ مِيقاتُ رَبِّهِ أَرْبَعِينَ لَيْلَةً 86 از شوق چيزى نخورد و نياشاميد و خواب نكرد . و حضرت روح اللّه در زمين از براى خود مسكنى و زن و فرزندى قرار نداد . و اطوار عاشقانهء ساير پيغمبران و معصومين ، سيّما چهارده معصوم ( ع ) ، پيدا و هويداست . در ميان همهء ايشان حضرت خاتم ( ع ) مخصوص به لقب حبيب اللّه شد و قسم لعمرك 87 از محبت ناشى شد . و پيكان از