رسيد . پس خدا آن صدا را به ايشان شنواند كه عبرت بگيرند . نستجير باللّه . و امّا يار با وفا و محبوب ابدىّ البقاء ، او خدا است و مقربان خدا و بهشت خدا است وَ مَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَ الرَّسُولَ فَأُولئِكَ مَعَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مِنَ النَّبِيِّينَ وَ الصِّدِّيقِينَ وَ الشُّهَداءِ وَ الصَّالِحِينَ وَ حَسُنَ أُولئِكَ رَفِيقاً ذلِكَ الْفَضْلُ مِنَ اللَّهِ وَ كَفى بِاللَّهِ عَلِيماً 156 ( نساء ) . ببين رفاقتى اين بزرگواران را چه قدر عظم و شأن قرار داد كه از لفظ حسن تا آخر همه بيان عظمت و جلالت اين مطلب است و عجب آنكه همه ايشان العياذ باللّه مانند كسى كه طالب نداشته باشد و گمنام باشد به زبان نرم و خنده‌روئى و التماس و اصرار هر چه تمامتر مردم را به سوى خود خوانند و وعده‌هاى بسيار و نويدهاى بىشمار كه همه حق و صدق است به هر كسى دهند و با اين جمال و جلال ، ايشان در پى مردم روند و ندا كنند كه برگرديد و جمال ما را و وفاء و كمال ما را ببينيد و عجب‌تر آن كه مردم از براى ايشان ناز كنند و قهر نمايند و ايشان نيز مانند محتاجان العياذ باللّه ناز ايشان بكشند و سبقت بر آشتى كنند و شب و روز ندا مىكنند كه كار ما عفو و گذشت و شيوهء ما قبول عذر و توبه است و هر كه يك شبر به سوى ما آيد ما يك ذراع به سمت او رويم و هر كه يك باع به سوى ما آيد ما به هروله به سمت او دويم ، چنانچه اين هر دو فقره مضمون حديث قدسى است ، 157 و از براى خود حجابى و دربانى قرار نداده‌اند و هر كه طالب وصال ايشان است هيچ با هم نزاعى ندارند بلكه همين طلب سبب محبت ايشان است كه يكديگر را دوست گيرند و همديگر را در رسيدن به وصال محبوب بىزوال و جمال فوق كل جمال اعانت و امداد نمايند و هيچ‌يك مزاحم ديگرى نباشد و هر كس هر چه خواهد زياده از آن بيابد به قدرى كه نه چشمى ديده باشد و نه گوشى شنيده باشد و نه بر دلى خطور كرده باشد . اللّهمّ ارزقنا حبّك و حبّ من يحبّك بحقّ من تحبّه و يحبّك يا مجيب . مطلب ششم در بيان حالت قلب و تأثير علم و عمل و بيان صبغة اللّه . بدان كه دل آدمى كه مراد از او روح انسانى است به منزلهء كرباس است و علم و ادراك و دانش به منزله يك خم صبّاغى است و عمل و فعل و ترك به منزلهء يك خم ديگر است و دل از خم اول رنگى گيرد و از خم دوّم نقش ديگرى پذيرد . بيانش اين است كه از علم و دانش و ادراك بىدرنگ قهرا اعتقاد خوبى و بدى و اعتقاد نفع و ضرر