نشده و نماز بر او خوانده نشده و دفن نشده بود بر زمين گذاشتند و رفتند به سقيفه ، كه اسم مكانى است ، و حضرت امير ( ع ) با جمعى از بنى هاشم و جمعى از نيكان و ديگران باقى ماندند . و اين مطلب را همهء سنّيان قبول دارند و احدى انكار نكرده و گفته‌اند كه تعيين خليفه چندان لازم و واجب بود كه پيغمبر را غسل نداده و دفن ننموده رفتند و همّت گماشتند بر تعيين خليفه . اى مسلمانان شما را به خدا از يهود و نصارى و مجوس و اهل هر ملّت كه مىخواهيد بپرسيد كه تا حال هرگز شده كه در ميان قومى ميّتى واقع شود و دوستان او او را بر نداشته بروند با دل خوش و حواس جمع مجلسى بيارايند و با هم نزاع كنند كه منصب او با كيست و جانشين او كيست و هر يك گويد بايد من باشم ، با اينكه اينها به قول خود رعيّت او باشند و بيگانه باشند و اعتناء به خويشان او نكنند و يك كلمه به دختر و داماد و اطفال و خويشان او نگويند خدا شما را صبر بدهد ؟ چه جاى آن كه رئيس و مهتر همهء پيغمبران باشد و زياده از بيست سال هر چه از ايشان مرد اين بزرگوار به نماز و تشييع مردگان ايشان حاضر شود و در اين مدّت گذشته از فعل و كردار ، به زبان بفرمايد جمع شويد و تعجيل كنيد در تجهيز و دفن اموات و از براى هر فقره‌اى از احكام ميّت ثوابهاى بسيار گوشزد ايشان نمايد و در تمام اين مدّت به تسلّى و دلدارى بازماندگان ميّت اهتمام نمايد و ثواب بسيار بيان فرمايد و قرار دهد كه تا سه روز مردم از براى ايشان طبخ و طعام ببرند كه ايشان افسرده‌اند و حالت طبخ و طعام ندارند . و اللّه آنچه ايشان نسبت به پيغمبر ( ص ) و اهل بيت او كردند دشمن با دشمن نمىكند و لا اقلّ از شماتت مردم مىترسد . و ديده‌ايد كه چون دو شخص همدين كه با هم دشمنند همين كه يكى از ايشان از ميان برود دشمنى تمام مىشود و طلب مغفرت مىكند . بلى ايشان اين دشمنى و رسوائى و بىشرمى و بىحيائى را كردند تا بازماندگان ايشان نيز ياد گيرند و نعش سيّد جوانان بهشت را تا چند روز برهنه در ميان آفتاب بگذارند و كسى جرأت دفن ننمايد . حال بيائيد اين مطلب را از غير مسلمانان بپرسيد كه آيا آنان كه چنين كردند دوست پيغمبر و بازماندگان او بودند يا دشمن ؟ و آيا دشمنى و بىحيائى بالاتر از اين مىشود يا نه ؟ مگر نشنيده‌اى كه يهود سرزنش كرد بر مسلمانان كه پيغمبر خود را دفن نكرده و كفن مباركش خشك نشده دين او را بر هم زديد ؟ حضرت امير ( ع ) فرمود كه شما