هم مثل اين كرديد كه از نيل گذشته و پاها خشك نشده از حضرت موسى ( ع ) خواهش بت‌پرستى كرديد . 102 و ايضا بپرسيد مقصود ايشان رواج طريقهء پيغمبر بود كه نسبت به ميّت و بازماندگان او قرار داده بود يا ضايع و باطل كردن او بود به قبيح‌ترين وجهى كه همه را نسبت به او به هم زدند و باطل كردند . اى صاحبان هوش بشنويد چون علماى ما ( قدّس سرهم ) مىگويند كه تعيين خليفه و پيشوا از براى امّت امر مهمّى است و وصيّت و وصىّ قرار دادن در همهء مذاهب بوده ، بخصوص در اين شريعت كه پيغمبر ( ص ) و خدا در آيات بسيار زياد تأكيد كرده و با حكمت و قرآن خدا و رأفت و مهربانى و شريعت پيغمبر ( ص ) نمىسازد كه تعيين خليفه و وصىّ نكنند و امّت را مهمل بگذارند . در جواب مىگويند كه مسئلهء امامت از فروع دين است ، نقلى ندارد . و چون به مسئلهء لزوم نصب امام مىرسند مىگويند چندان مهمّ بود كه پيغمبر را غسل نداده و دفن ننموده اوّل پى اين امر مهم رفتند . و ايضا چون علماى ما مىگويند كه عمر به حدّى جاهل و بىخبر از قرآن و امور حتميّه بود كه بعد از وفات پيغمبر ( ص ) گفت و اللّه كه رسول خدا نمرده است و خواهد به حال آمد و دستها و پاهاى مردان چندى را خواهد بريد كه نسبت مرگ به او داده‌اند ، تا آن كه ابو بكر آمد و آيهء إِنَّكَ مَيِّتٌ وَ إِنَّهُمْ مَيِّتُونَ 103 كه در سورهء زمر است خواند ، يعنى به درستى كه تو اى پيغمبر شربت مرگ خواهى چشيد و ايشان خواهند چشيد ، و آيهء ديگر هم خواند ، عمر گفت گويا اين آيات را هرگز نشنيده بودم . و كسى از شما اين را منكر نيست . در جواب مىگويند وفات پيغمبر امر كوچكى نبود كه هوش و فهم بماند ، بعضى زمينگير شدند و بعضى ديوانه شدند و بعضى سر به صحرا نهادند . اين از شدّت محبّت عمر بود كه فهم و شعور او زايل شده بود . بگو اى معاند اگر اين بىشعورى به جهت اين بود كه پيغمبر مريض بود ، تو خود مىگوئى نه بلكه به جهت وفات او بود . با آن كه اگر كسى بگويد به جهت بيمارى حضرت بود ، به او بگو كسى كه در آن بيمارى بگويد ، العياذ باللّه ، پيغمبر هذيان مىگويد شعور ندارد گوش به حرف او ندهيد ، معلوم مىشود كه چقدر دوستى داشته . و اگر به جهت وفات بود ، كه هنوز احتمال نداده بود به جهت آن كه قسم خورد كه نمرده است و بر اين افزود كه بر مىگردد ، يعنى به هوش مىآيد و دست و پاى هر كس را كه نسبت مرگ به او داده خواهد بريد . و همين كه باور كرد ،