ادعيّهء قطعيّه ظاهر و هويدا مىشود . سوّم ، آيهء شريفهء وَ إِذْ أَخَذَ اللَّهُ مِيثاقَ النَّبِيِّينَ 82 ( الآية ) كه در آل عمران است و صريح است كه خدا از همهء پيغمبران عهد گرفته كه ايمان بياورند به پيغمبر ( ص ) و اهل بيت او و يارى كنند ايشان را ، و يارى ايشان در رجعت خواهد شد . امّا عهد گرفتن خدا از ايشان به ايمان آوردن به پيغمبر و يارى نمودن او كه صريح آيهء مباركه است . و امّا نسبت به اهل بيت طاهرين او ، از تفسير و اخبار اهل بيت ظاهر مىشود . با آنچه از احاديث قطعيّه وارد شده كه چهار ملك مقرّب خادم ايشانند ، تا به سائر ملائكه چه رسد ، و همه مطيع و فرمانبردارند و همه از ايشان تسبيح و تهليل و بندگى خدا ياد گرفتند . چهارم ، وَ سْئَلْ مَنْ أَرْسَلْنا مِنْ قَبْلِكَ مِنْ رُسُلِنا 83 ( زخرف ) كه در غاية المرام در تفسير اين آيه سه حديث از طريق عامّه نقل كرده كه خدا تمام پيغمبران را به ولايت پيغمبر ( ص ) و على ( ع ) مبعوث نمود و شش حديث از خاصّه نقل كرده كه به ولايت ايشان و ائمّه ( ع ) همگى ايشان را مبعوث نمود . 84 و چون اين اخبار را ضمّ نمائى با آنچه در آيهء إِنَّا عَرَضْنَا الْأَمانَةَ 85 نقل كرده ، 86 با آنچه از طرفين ذكر كرده در بيان آن كه ائمّهء اثنى عشر ( ع ) اركان ايمانند و قبول نمىشود اعمال عباد مگر به ولايت ايشان و شناخته نمىشود خدا و رسول مگر به معرفت ايشان 87 ، كافى و شافى است . پنجم ، آنچه از اخبار اهل بيت رسيده كه ايشان در زمان پيغمبران و امم سابقه بودند و تصرّف مىنمودند و پيغمبران را يارى نمودند و دشمنان ايشان را هلاك كردند به عذاب و اين اخبار بسيار است و جمله‌اى از ايشان را در مجالس وعظ ذكر كرده‌ايم ، رجوع كن . با آنچه رسيده است از اخبار متواتره از عامّه و خاصّه و در كتاب مذكور جمع فرموده كه امير المؤمنين ( ع ) قسيم الجنّة و النّار است و مخاطب به خطاب القيا فى جهنّم كلّ كفّار عنيد 88 پيغمبر و على ( ع ) است . 89 و امّا بيان عصمت چهارده معصوم ( ع ) با ملاحظهء آنچه گفتيم از بديهيّات خواهد بود . گذشته از همه كفايت مىكند آيهء وافى هدايهء إِنَّما يُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَ يُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيراً 90 كه صاحب غاية المرام ( قدّس سره ) چهل و يك حديث از طرق عامّه نقل كرده كه اين آيه در شأن خمسهء طيّبه نازل شده و سى و چهار حديث نقل كرده كه در شأن همهء چهارده معصوم ( ع ) نازل شده 91 ، با آنكه از برهان عقلى آنچه در حقّ عصمت پيغمبران ( ع ) گفتيم در شأن ايشان به طريق اولى جارى است .