و امّا بيان اينكه همهء پيغمبران ، امّت خاتم و شيعهء ائمّهء اثنا عشرند پس امّتان ايشان امّت امّت‌اند ، از همان مطالب گذشته ظاهر و هويدا شد و به ذكر بعضى از شواهد اين فصل را ختم نمائيم . اوّل ، در اخبار اهل بيت است ( ع ) كه روزهء ماه رمضان مخصوص اين امّت و پيغمبران است و امّتان ايشان نداشتند . 92 دوّم ، آيهء شريفهء اهْدِنَا الصِّراطَ الْمُسْتَقِيمَ صِراطَ الَّذِينَ أَنْعَمْتَ عَلَيْهِمْ 93 به جهت آن كه ظاهر و هويدا است كه صراط مستقيم ، امير المؤمنين و ائمّهء طاهرين ( ع ) است 94 و الَّذِينَ أَنْعَمْتَ عَلَيْهِمْ پيغمبران ( ع ) و صدّيقان و شهداء و صالحانند چنانچه خدا خود فرمود در سورهء نساء فَأُولئِكَ مَعَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مِنَ النَّبِيِّينَ 95 تا آخر آيه ، و در سورهء مريم فرمود أُولئِكَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مِنَ النَّبِيِّينَ 96 تا آخر آيه . پس اين بزرگواران خود صراطند و پيغمبران همه سالك بر اين صراط و اين بزرگواران خود راه و جاده مىباشند و ديگران راه رونده بر اين راه . و سرّ اين مطلب اين است كه ميان چهارده معصوم ( ع ) و خدا ، واسطه نيست ، پس ايشان بالذّات واصلند و ديگران به واسطهء ايشان . چنانچه صراط هر شيئى بالذّات به آن شيئى و اصل است و ديگران به صراط و اصل مىشوند . حال گوئيم اهدنا تا به آخر ، يعنى هدايت كن ما را به راهى كه پيغمبران رفتند تا ما نيز برويم ، و خدا امر به طلب محال نمىكند ، پس ما را ممكن است صراط ايشان و ما همه به يك صراط سير مىكنيم . پس بفهم اين نكته را و معنى حديث علماء امّتى كانبياء بنى اسرائيل 97 را . سوّم آيهء شريفهء فَكَيْفَ إِذا جِئْنا مِنْ كُلِّ أُمَّةٍ بِشَهِيدٍ وَ جِئْنا بِكَ عَلى هؤُلاءِ شَهِيداً 98 كه در سورهء نساء است . پس چنانچه در آخرت شاهد همهء پيغمبران ( ع ) پيغمبر ما است ( ص ) بديهى است كه شاهد ما نيز همان بزرگوار است و اين مطلب و بعضى از ساير مطالب كه ذكر شد ان شاء اللّه در معاد به تفصيل خواهى شنيد . فصل پنجم در بيان بعضى از قبايح ابى بكر و عمر و عثمان كه علماء ما ( قدّس سرهم ) يدا بيد ذكر كرده‌اند و همه را از كتب ايشان نقل كرده‌اند تا جاى انكار و حاشا نماند و نگويند احاديث شيعه بر ما حجّت نيست و يا اين احاديث در كتب ما نيست ، و همه را قبول