و علامهء حلى رحمه اللّه گفته است : و اما قرآن پس آيات چند است : آيهء اولى : إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكاةَ وَ هُمْ راكِعُونَ ، اتفاق كرده‌اند بر نزول آن در شأن على عليه السّلام و اين در « صحاح سته » مذكور است ، چون تصدّق كرد به خاتم خود به مسكين در صلاة در حضور صحابه . و صاحب « مواقف » گفته است : به تحقيق كه اتفاق كرده‌اند ائمّهء تفسير به اينكه مراد ب الَّذِينَ على است . شارح گفته است : بنابر آنكه در نماز راكع بود ، پس سؤال كرد سائل پس داد به او خاتمش و آيه نازل شد . [ اشكال بر اجماع ] اگر كسى گويد كه : نقل انفاق كردن تو بر نزول آيه در شأن على عليه السّلام بر وفق جماعتى مثل قول شارح « تجريد » و صاحب « مقاصد » به اتفاق مفسرين بر نزول آن در شأن على بن ابى طالب عليه السّلام و نقل نكردن ايشان نزول آن را در غير او و يا حرص تمام كه ايشان را در منع كلام اهل حق است به هر نحو كه ميسّر شود ، و دعواى علامه رحمه اللّه اتفاق مطلق در نزول آن در شأن على عليه السّلام و حكم او به بودن آن در صحاح سته و منع نكردن فضل بن روز بهان هيچ يك از اين دو امر را با اتصاف او به غايت حرص بر باطل و دورى از انصاف و دعواى صاحب « مواقف » اجماع ائمّهء تفسير را و عدم نقل مصنف و شارح قول به نزول آن در احدى غير على عليه السّلام ، بلكه گفته است كه : اجماع است كه غير على عليه السّلام مثل ابو بكر مراد نيست معارض است به آنچه صاحب « مغنى » گفته است كه : به تحقيق كه ذكر كرده است شيخ او ابو على اينجا كه گفته شده است كه : آيه نازل