و اشتباه حفظ كنند آنگاه اگر امام المسلمين خود خطا كار باشد نياز به يك هادى و راهنماى ديگر دارد [ شبيه خليفه ثانى كه هفتاد بار گفت لو لا على لهلك عمر ] و آن هادى يا معصوم است پس در حقيقت او امام است و يا او نيز خطا دارد پس نياز به راهنماى سومى پيدا مىشود و هكذا فيتسلسل و تسلسل باطل است پس معصوم نبودن امام هم باطل است . 2 - امام ( عليه السلام ) حافظ شرع است « صغرى » و حافظ شرع بايد معصوم باشد « كبرى » پس امام بايد معصوم باشد . امّا صغرى : با برهان سبر و تقسيم ثابت مىكنيم كه حافظ شرع امام ( عليه السلام ) است . در اينجا چند احتمال متصور است : الف : حافظ شرع قرآن باشد ب : سنت ج : اجماع د : قياس ه : برائت اصليه و : امام ، از اين شش احتمال پنج احتمال اول باطل است پس خود به خود احتمال ششم معين مىشود كه حافظ امام است . امّا احتمال اوّل : قرآن حافظ شرع نيست زيرا كه تا دامنهء قيامت هر حادثه‌اى داراى حكمى است كه بايد دانسته شود و حال آنكه در قرآن تنها يك سرى كلياتى بيش بيان شده و در تفاصيل و جزئيات قدم به قدم ما نياز به غير داريم و آنها كه گفتند حسبنا كتاب اللّه و از ثقل كبير يعنى ائمه ( عليهم السلام ) جدا شدند گمراه گرديدند . و امّا احتمال دوّم : سنت هم حافظ شرع نيست زيرا كه سنت نبوى يا به صورت خبر متواتر است و يا خبر واحد امّا خبر متواتر كه بسيار نادر و انگشت شمار است در زمينه احكام و امّا خبر واحد هم كه آميخته با روايات جعلى بسيار