3 - انبياء ( عليهم السلام ) هم مانند ديگر انسانها مىخورند مىآشامند ، آميزش دارند و . . . تنها راه امتياز آنها از ديگران به داشتن معجزه است پس بايد معجزه مخصوص آنها باشد و گرنه راهى براى شناخت انبياء نمانده و هدف از بعثت آنها حاصل نمىشود . جواب ما : امتياز انبياء از ديگران تنها به معجزه نيست بلكه به آوردن شريعتى جامع و دستور العملى كامل و سازنده و نيز داشتن معارف غنى و وحى و الهام است كه ديگران ندارند [ اين جواب از علّامهء شعرانى نقل مىشود و از جواب شارح محترم بهتر است چون جواب دليل چهارم هم همين است ] . 4 - مناطقه مىگويند : از اثبات اخص اثبات اعم لازم مىآيد فى المثل اگر ثابت شد كه هذا انسان ثابت مىشود كه پس حيوان هم هست ولى از اثبات اعم يعنى حيوان اثبات اخص يعنى انسان لازم نمىآيد چون شايد حيوان باشد ولى انسان نباشد بلكه فرس باشد با حفظ اين نكته مىگوئيم : اگر معجزه مختص به انبياء ( عليهم السلام ) نبوده بلكه بدست ديگران هم ظاهر شود لازم مىآيد كه دلالت آن بر صدق و حقانيت مدعى نبوت باطل شود چون‌كه از اثبات اعم يعنى معجزه اثبات اخص يعنى نبوت لازم نمىآيد . جواب ما : اگر چه معجزه به تنهائى از نبوت اعم است ولى اظهار معجزه همراه با ادعاى نبوت با نبوت متساويانند يعنى هر كسى كه معجزه ظاهر كند و مدعى نبوت هم باشد پس نبى است و هر كسى نبى است پس مدعى نبوت است و مظهر معجزه است و از اثبات احدهما ديگرى ثابت مىشود حال كه معجزه با ادّعاى نبوت مختص به نبى شد مىگوئيم : كسى كه معجزه‌اى انجام داده از دو حال خارج نيست : 1 - يا مدّعى نبوت هم هست . 2 - و يا مدّعى نبوت نيست ، اگر مدعى هم بود ما يقين مىكنيم كه