( مطلب سوم ) ( وجوب لطف ) ترديدى در حسن و بايسته بودن لطف به معناى مذكور نيست ولى سخن در وجوب و ضرورت آنست : در رابطه با وجوب لطف ميان دانشمندان اسلامى اختلاف است و دو نظريه مطرح است : 1 - مشهور دانشمندان عامّه مىگويند : لطف بر خداوند واجب نيست و ترك آن تالى فاسدى ندارد . 2 - مشهور دانشمندان خاصه مىگويند : به مقتضاى حكمت و عدل الهى لطف بر خدا واجب است و براى اثبات وجوب دو دليل اقامه مىكنند : دليل اوّل : لطف محصل غرض مولى است « صغرى » و هر چيزى كه محصل غرض باشد بر مولى فرض و لازم است « كبرى » پس لطف بر خداوند واجب است « نتيجه » . بيان صغرى : از طرفى خواست الهى بر اينست كه بندگان دستورات او را اجرا كنند و از طرفى هم خدا مىداند كه هرگاه يك نوع ملاطفت و تلطف پدرانه‌اى با آنها نداشته باشد مثلا ارسال رسل نكند ، انزال كتب نكند ، نامه‌ها بسويشان نفرستد و . . . آنها فرامين حق را اجراء نخواهند كرد و از سوى ديگر انجام اين امور يعنى ارسال رسل و . . . هم براى خداوند مشقتى ندارد با اين محاسبات اگر خداى حكيم چنين ملاطفتى نداشته باشد نقض غرض نموده