و به خدا اعتصام نماييد و متمسك باشيد كه او ناصر و معين شما است و خوب « 1 » ، ناصر و معين است » . پس بالضروره به امر و توفيق الهى ، مرتكب اين امر خطير گرديدم « 2 » و « 3 » از فضل و شفقت او اميد دارم « 4 » كه ناظرين در اين رساله را به حقيقت مطلب « 5 » رساند و اين حقير را از اجر و ثواب اصلاح ذات البين كه افضل همهء طاعات است ، بهره‌ور « 6 » گرداند ؛ انّه كريم رحيم « 7 » . و چون باعث بر تأليف اين رساله ، نمودن « 8 » حقيقت حكمت بود « 9 » ، تسميهء آن « 10 » به آئينهء حكمت مناسب نمود « 11 » ؛ و اين حقير در اين رساله مدّعى هيچ يك از طرفين نيستم ؛ بلكه مجملى از آنچه از جانب هر كدام « 12 » صورت گفتن داشته باشد ، بر سبيل روايت حكايت مىكنم تا منصفان صاحب شعور به نظر عدل و انصاف ، نه به ديدهء تعصّب و اعتساف ، نظر در آن « 13 » كنند و سخن هر كس را صواب يابند ، اختيار نمايند ؛ و مقصود از اين رساله در سه باب بيان شود « 14 » ؛ ان شاء اللّه تعالى .

--> ( 1 ) . ب : « چه خوب » . ( 2 ) . ب : « ارتكاب اين امر خطير كردم » . ( 3 ) . ب : « و » ندارد . ( 4 ) . ب : « اميدوارم » . ( 5 ) . ب : « اين مطلب » . ( 6 ) . الف : « بهرور » . ( 7 ) . ب : « اللّه كريم رحيم » . ( 8 ) . الف : « نموده » . ( 9 ) . الف : « بود » ندارد . ( 10 ) . الف : « اين » . ( 11 ) . الف : « بود » . ( 12 ) . الف : « هر كدام طرفين » . ( 13 ) . الف : « او » . ( 14 ) . الف : « مقصود از آن در سه بيان شود » .