يكى از آن اين است : سرحدّ باديه است روان پاش بر سرش * ترياق روح كن ز سموم معطّرش و در آخر اين قصيده تخلّص بمدح جمال الدين موصلى مىكند و جاه او را متين ميسازد در اين بيت كه : « سلطان دل و خليفه همم خوانمش از آنك * سلطان پدر نوشت و خليفه برادرش » طالب مدايح و مراثى مذكوره بديوان خاقانى مطبوع بسال 1316 مراجعه كند ( بصفحات 220 - 226 ، 358 - 362 ، 615 ، 644 - 645 ، 654 ، 833 ) و تحفة العراقين خاقانى در واقع كتابى است كه براى مدح اين مرد بزرگ برشتهء نظم آورده شده است فراجع ان شئت . و ترجمهء حال او در غالب موارد دسترس مذكور ؛ مثلا ابن خلّكان در وفيات - الاعيان در حرف ميم تحت عنوان « أبو جعفر محمّد بن علىّ بن أبى منصور الملّقب بجمال الدين المعروف بالجواد الاصفهاني وزير صاحب الموصل » ( ج 2 ، ص 72 - 74 نسخهء مطبوعه در مصر بسال 1310 ) و ابن اثير در كامل ضمن وقايع سال پانصد و پنجاه و نه تحت عنوان « ذكر وفاة جمال الدين الوزير و شيء من سيرته » ؛ ( ج 11 ، ص 202 - 205 چاپ او بساله « سوئد » ) . و عماد كاتب در تاريخ سلاجقه تحت عنوان « ذكر حال جمال الدين الجواد أبي جعفر محمّد بن علي بن أبي جعفر بن أبي منصور » ؛ ( ص 210 - 213 ) هر يكى از اين سه نفر مشروحا و مبسوطا و زكريّا بن محمّد قزوينى در آثار البلاد ضمن بيان احوال اقليم رابع تحت عنوان « الموصل » ، و ابن جوزى در منتظم ضمن بيان حوادث سال 559 ( جزء عاشر ، ص 209 ) و سامى بيك عثمانى در قاموس الاعلام تحت عنوان « جواد » ( جمال الدين ابو جعفر محمّد بن علىّ الاصفهانى ) [ و همچنين ابن جبير در رحله ( ص 124 - 127 چاپ ليدن بسال 1907 مسيحى ) بطريق مفيد و ممتّعى ] ليكن نه بطور تفصيل بلكه بطريق متوسّط بترجمهء حال او پرداخته‌اند و در غير اين كتب نيز ترجمهء