الّا في هذا الحديث . قلت : و فيما سنذكره من بعد من حديث سعيد من رواية الترمذيّ و الدار قطنىّ ما يردّه قال أعني أبا حاتم و هو هذا . . . » آنگاه دو حديث ديگر نقل كرده است هر كه طالب باشد به آن كتاب مراجعه كند . نگارنده گويد : فرقهء اماميّهء اثنا عشريّه - كثّر اللّه عددهم و مددهم - اين حديث را موضوع و مختلق مىدانند و ساحت پيغمبر أكرم ( ص ) را از صدور امثال اين كلام منزّه و مبرّا مىدارند ، طالب بحث از اين مطلب بايد بمفصّلات از كتب حديث و عقايد و كلام علماى اماميّه - رضوان اللّه عليهم - مراجعه كند زيرا اين مختصر گنجايش بحث از آن را بطور تفصيل ندارد فقط براى ذكر شاهد بر مدّعا ببيان يكى از علما مىپردازيم . سيد مرتضى رازى ( ره ) در تبصرة العوام در باب بيست و سوم كه در ذكر حديثى چند است كه اهل سنّت بر اماميان تشنيع زنند كه ايشان ردّ اين احاديث مىكنند گفته ( ص 242 چاپ استاد فقيد عباس اقبال ) : « حديث شانزدهم - گويند : رسول گفت : عشرة في الجنّة يعنى ده تن از ياران در بهشتند . و اين حديث از ده وجه باطل است : اوّل - آنكه راوى اين حديث سعيد بن زيد بن نفيل است و او يكى از عشره است و هر كه نه معصوم بود هر دعوى كه كند او را بينّت بايد . دوم - آنكه اكثر مهاجر و انصار خون عثمان حلال داشتند و در خون او شريك بودند و نشايد كه مهاجر و انصار خون اهل بهشت را حلال دانند يا بر قتل او رضا دهند . تا آنكه گفته : ششم - آنكه طلحه و زبير و عايشه كه با علىّ بن أبى طالب مصاف كردند و هر يك را قصد آن بود كه خصم را قهر كنند لازم آيد كه ايشان قتل اهل بهشت روا مىداشتند و نزد ايشان فرق نبود ميان اهل بهشت و اهل دوزخ .